ไป๋ซีใช้กะละมังดินเผาตักน้ำร้อนมาให้หยุนเนี่ยน เติมน้ำต้มสุกที่ปล่อยให้เย็นแล้วลงไปเล็กน้อย ปรับอุณหภูมิให้พอเหมาะ หยุนเนี่ยนจึงเริ่มชำระล้างร่างกาย
เมื่อล้างตัวเสร็จ หยุนเนี่ยนก็รองรัดประจำเดือนที่ทำขึ้นเอง แล้วเปลี่ยนเป็นกระโปรงหนังสัตว์สะอาด รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก
ไป๋ซีรับกระโปรงหนังสัตว์ที่เปื้อนมาอย่างรู้หน้าที่ แล้ววางลงในตะกร้าสานที่อยู่ข้าง ๆ
“ข้าจะใส่ไว้ในตะกร้านี้ เดี๋ยวข้าไปช่วยเจ้าซักให้สะอาดที่ริมแม่น้ำ”
หยุนเนี่ยนกำลังจะชมว่าเขาช่างเป็นพ่อบ้านพ่อเรือน
แต่จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ก่อนหน้านี้กระโปรงหนังสัตว์ของนางเพียงแค่เอาไปจุ่มน้ำสะอาด ก็ถือว่าซักสะอาดแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ยังไม่ทันได้ยกระดับขึ้นเลยด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้กระโปรงหนังสัตว์เปื้อนเลือด
ซักด้วยมือเปล่าคงล้างออกไม่ง่าย ต่อให้ซักสะอาดแล้วก็ยังขจัดกลิ่นไม่ได้ กลิ่นคาวเลือดที่ไม่จางหายอาจดึงดูดสัตว์ป่ามาได้
“ไป๋ซี เจ้าจะใช้อะไรช่วยข้าซัก?”
“ก็ใช้มือสิ”
ไป๋ซีกะพริบตาอย่างงุนงง
หรือว่าเนี่ยนเนี่ยนอยากให้เขาใช้หางซักมากกว่ากัน?
หยุนเนี่ยน “……”
“ข้าหมายถึง ปกติเจ้าใช้อะไรทำความสะอาดเสื้อผ้า?”
คราวนี้ไป๋ซีจึงเข้าใจว่าหยุนเนี่ยนอยากถามเรื่องอะไรกันแน่
“เจ้าหมายถึงเรื่องนี้หรือ? ปกติก็ใช้ผลฟองสบู่ ในป่ามีเยอะแยะ เดี๋ยวข้าไปเก็บมาสักหน่อยก็ได้”
ขณะพูด ไป๋ซีก็เก็บผลฟองสบู่ที่เขาเอ่ยถึงมาให้ หยุนเนี่ยนมองอย่างละเอียด นี่มันผลสบู่ป่ามิใช่หรือ?
ในยุคที่ยังไม่มีการผลิตสบู่และผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม สิ่งนี้เป็นของที่นิยมใช้ซักผ้าด้วยวิธีโบราณจริง ๆ
หยุนเนี่ยนพยักหน้า ไป๋ซีจึงอุ้มเสื้อผ้าสกปรกออกไป