สีหน้าของมั่วหลิงบิดเบี้ยวเล็กน้อย ดวงตาสีทองหม่นแสง ความริษยาและชิงชังเอ่อท้นอยู่ในใจ
“เจ้ายอมให้สัตว์อสูรเผ่างูที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่สองเดือนมีลูกน้อย แต่กลับไม่ยอมมีลูกน้อยกับข้า มั่วหลิง อย่างนั้นหรือ”
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
หยุนเนี่ยนรู้สึกว่ามั่วหลิงคงมีปัญหาทางสมองอย่างหนัก
เขาเหมือนอดีตสามีที่หย่าร้างกันแล้วยังตามตื๊อไม่เลิก ทั้งยังเสียสติอีกต่างหาก
แต่มั่วหลิงยังคงคิดว่าหยุนเนี่ยนแค่ปากแข็งเท่านั้น
เหมือนตอนที่นางเพิ่งคลอดลูกน้อยเสือขาว ร่างผอมบางของนางกอดลูกน้อยเสือขาวตัวนั้นไว้แน่น ปฏิเสธหัวชนฝาว่านางไม่ได้ทรยศ
จนกระทั่งถูกขับไล่ออกจากเผ่าเสือดำ ต้องหดหู่อยู่ในถ้ำนั้นอย่างน่าสงสาร
คราวนี้นางถูกตัวผู้เผ่างูทอดทิ้งอีกแล้ว แต่ก็ยังคิดจะมีลูกน้อยให้เขา
หญิงสาวเช่นนี้ทั้งโง่เขลาเกินเยียวยา ไม่รักตัวเองเลยสักนิด ช่างเป็นพวกกระดูกสันหลังอ่อนจริง ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนั้นนางยังหลอกให้เขากินผลไม้ต้องห้าม ทำให้เขาถูกผูกมัดกับนางอย่างไม่มีทางเลือก
โทสะในใจมั่วหลิงพลุ่งพล่าน เขาสูดหายใจลึก บังคับตนเองให้สงบลง
“หยุนเนี่ยน ข้าจะให้โอกาสเจ้ายอมรับความผิดพลาดในอดีต แล้วขอโทษข้า”
“จากนั้นดื่มยาสมุนไพรของหมอผีประจำเผ่า เพื่อกำจัดลูกงูในท้องเสีย ข้าอาจพิจารณารับเจ้ากลับมาอีกครั้ง”
“แต่เจ้าต้องตั้งครรภ์ลูกของข้าภายในหนึ่งเดือน”
สีหน้าหยุนเนี่ยนเย็นชา ในใจนางรู้สึกเหมือนอยากอาเจียนแต่ก็อาเจียนไม่ออก ทรมานยิ่งกว่าอาการแพ้ท้องเสียอีก
คนเราจะมั่นใจในตัวเองได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
มั่วหลิงใช้ท่าทีวางอำนาจสั่งให้นางกำจัดลูกทิ้งก็ว่าแย่แล้ว นี่เขายังคิดจะให้นางตั้งครรภ์ลูกน้อยของเขาหลังจากแท้งไปได้เพียงหนึ่งเดือนอีกหรือ?