ไป๋ซีอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ลูกงูย่อมมีพิษอยู่แล้ว พิษของพวกมันตอนเพิ่งเกิดก็ร้ายแรงพอจะฆ่าวัวป่าได้ตัวหนึ่ง”
หยุนเนี่ยนตาพร่าไปชั่วขณะ ความรักของแม่พลันมลายหายสิ้น ตอนนี้นางยังทำแท้งทันหรือไม่?
สายเลือดมังกรเขียวอะไรนั่นช่างมันเถอะ หากชีวิตไม่เหลือแล้ว ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย
ไป๋ซีเห็นใบหน้านางซีดเผือด จึงรีบอธิบาย
“เจ้าวางใจเถอะ ลูกงูย่อมผูกพันกับแม่ของมันมาแต่กำเนิด พวกมันจำกลิ่นกายของเจ้าได้ เจ้าตั้งท้องพวกมันมานานขนาดนี้ พวกมันไม่กัดเจ้าหรอก”
“ต่อให้มีตัวไหนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าก็ช่วยถอนพิษให้เจ้าได้ ใครกล้ากัดเจ้า ข้าจะฆ่ามันเสีย…”
หยุนเนี่ยนตระหนักได้ว่า คำพูดของไป๋ซีที่ว่าจะฆ่ามันนั้นไม่ได้พูดเล่น
หากลูกงูทำร้ายนางขึ้นมาจริง ๆ
เขาคงฆ่าพวกมันจริง ๆ เป็นแน่ ดูท่าเขาจะเป็นพวกหลงใหลภรรยา มากกว่าจะเป็นบิดาที่ดี
ช่างเถอะ เรื่องนี้เอาไว้หลังจากลูกงูฟักออกจากไข่แล้วค่อยว่ากัน
ความคิดของเขาคงเปลี่ยนไม่ได้ในชั่วข้ามคืน ค่อย ๆ ปรับแก้ไปก็ยังไม่สาย
หยุนเนี่ยนมีแววกังวลอยู่ในดวงตา มือวางลงบนหน้าท้องที่ยังแบนราบ แล้วเอ่ยถามเรื่องอื่นต่อ
“แล้วตอนออกไข่งูจะเจ็บหรือไม่?”
อย่างไรเสียไข่งูก็ไม่ได้ใหญ่เท่าศีรษะทารกมนุษย์ จึงไม่น่าทำให้เกิดบาดแผลฉีกขาดได้ง่าย
นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เป็นแม่ จึงอดมีคำถามมากมายไม่ได้
ไป๋ซีพยายามนึกทบทวนความทรงจำ
อย่างไรเขาก็เป็นตัวผู้ ทั้งยังไม่ค่อยได้คลุกคลีกับหญิงสาวในเผ่าเดียวกัน
หยุนเนี่ยนเป็นหญิงสาวที่เขาได้ใกล้ชิดมากที่สุดในชีวิตแล้ว คำถามนี้กลับทำให้เขาตอบไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
“น่าจะไม่เจ็บกระมัง? หญิงสาวในเผ่าที่ออกไข่งูดูเหมือนจะไม่เลือดออก ไข่งูนุ่ม ๆ ทั้งยังลื่นนิดหน่อย เห็นพวกนางใช้เวลาไม่นานก็ออกไข่เสร็จแล้ว”