อวี่ฉางเดิมทีก็โกรธจนไฟสุมอกอยู่แล้ว พอเห็นหยุนเนี่ยนมีท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้ ก็ยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม
“หยุนเนี่ยน! หญิงสาวจากแดนมนุษย์อย่างเจ้า บังอาจโกงแน่!”
“ใครบ้างไม่รู้ว่าโรคหนอนรักษาไม่หาย ผู้ที่รักษาโรคหนอนได้ ล้วนใช้พิษร้ายแรงจนทำให้ตัวผู้ลำไส้เน่าเฟะ! หนอนถูกฆ่า ตัวผู้ก็ตายไปด้วย!”
“ใครจะรู้ว่าเจ้าใส่อะไรลงในห่อยาเพื่อเอาชนะข้า หญิงสาวต่างถิ่นอย่างเจ้า ใครจะรู้ว่าทำเรื่องต่ำช้าอะไรได้บ้าง?!”
พออวี่ฉางกล่าวเช่นนี้ ก็มีชาวเผ่าขนนกบางส่วนคล้อยตาม
ใครบ้างไม่รู้ว่าโรคหนอนเป็นเช่นไร?
มันราวกับคำสาปจากเทพสัตว์อสูร เมื่อใดที่เป็นโรคหนอน ก็ทำได้เพียงมองดูตนเองอ่อนแรงลงวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งสิ้นใจ
ไม่แน่ว่าหญิงสาวต่างถิ่นผู้นี้อาจใช้วิธีการลับ ๆ ล่อ ๆ จริงก็ได้
หยุนเนี่ยนยักไหล่ “ข้าใช้ยาพิษหรือไม่ เจ้าไปถามเขาโดยตรงดีกว่า”
ตัวผู้ที่หยุนเนี่ยนรักษาโรคหนอนจนหายดีเอ่ยยืนยันอย่างหนักแน่นว่า
“ข้าเคยกินผลไม้มีพิษเข้าไป กินแล้วก็ปวดท้อง อาเจียนและท้องเสีย!”
“แต่ยาที่หยุนเนี่ยนให้ข้าไม่มีปัญหาเลย หลังจากดื่มเข้าไป ข้าก็ขับหนอนพวกนั้นออกมาจนหมด ความอยากอาหารก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มียาพิษสักนิด!”
“หมอผีประจำเผ่าคนก่อนทำไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าหยุนเนี่ยนทำไม่ได้! นางเป็นหมอผีประจำเผ่าที่เก่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา!”
ชาวเผ่าขนนกพูดรวดเดียวจบ ใบหน้าแดงก่ำจนแทบกลั้นไม่ไหว
ดวงตาของเขาเป็นประกาย แววตาเปี่ยมด้วยความเลื่อมใสจากใจจริงที่มีต่อหยุนเนี่ยน
ขอบตาของอวี่ฉางแดงก่ำเพราะความโกรธ นางแทบอยากทำให้ตัวผู้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงผู้นี้หุบปากไปตลอดกาล!