หากเขาต้องการไถ่บาป ก็จงเริ่มจากสังหารคนที่ยุแยงให้แตกแยก ทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาผู้นี้ก่อน
มั่วหลิงสีหน้าเรียบเฉย หัวใจที่เต้นกระหน่ำของเขาเมื่อมาถึงขีดจำกัดระดับหนึ่ง กลับสงบลงอย่างประหลาด
“พูดจบแล้วหรือ? ถ้าเช่นนั้นก็ไปตายได้!”
ภายใต้สายตาหวาดกลัวของอามีนา เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น มั่วหลิงบิดคอหลีเหยาเหยาจนหักในทันที
ร่างของหลีเหยาเหยาอ่อนยวบลง ราวกับไร้กระดูก
สีหน้าของนางยังคงค้างอยู่ที่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ซึ่งยั่วยุมั่วหลิงจนถึงที่สุด แฝงไว้ด้วยเจตนาร้ายอันบ้าคลั่ง
มั่วหลิงไม่หวั่นไหวอีกต่อไป เขาโยนศพหลีเหยาเหยาลงสู่กระแสน้ำเชี่ยวกรากอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับโยนขยะทิ้ง
ศพถูกกระแสน้ำพัดพาไปอย่างรวดเร็ว
มั่วหลิงไม่สนใจว่าเรื่องนี้จะถูกเปิดเผยหรือไม่ และไม่สนใจว่าอามีนาจะนำเรื่องไปบอกใครหรือเปล่า
ผืนทวีปแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล นับแต่นี้ไปเขาจะติดตามหยุนเนี่ยนเท่านั้น ไม่มีวันกลับไปเผ่าเสือดำอีก
และตอนนี้เขาต้องปกป้องหยุนเนี่ยนกับลูกน้อยให้ปลอดภัย
มั่วหลิงไม่หวงแหนพลังพิเศษอีกต่อไป แม้ต้องสิ้นเปลืองพลังต้นกำเนิด
เขาใช้พลังพิเศษธาตุน้ำแข็งแช่แข็งกระแสน้ำไปพร้อมกับคืนร่างเดิม ก่อนจะวิ่งอย่างรวดเร็วไปบนผืนน้ำแข็ง
เมื่อไปถึงที่พักของหยุนเนี่ยน เขาก็พบว่าบนท้องฟ้ายังมีใครอีกคนอยู่ นั่นก็คือสัตว์อสรพิษตัวนั้น
มั่วหลิงอดเอ่ยถามเขาไม่ได้
“ไป๋ซี! หยุนเนี่ยนไปไหน?!”
ไป๋ซีดึงสติกลับมาจากความสิ้นหวัง ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องมั่วหลิง
หากสายตาสังหารคนได้ มั่วหลิงคงตายไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
ตามปกติแล้ว เมื่อผู้ชายออกไปล่าสัตว์ อย่างน้อยก็ต้องมีผู้ชายอีกคนคอยคุ้มครองหญิงสาว