“มั่วหลิง เจ้ายังนับเป็นตัวผู้หรือไม่!”
อามีนาโกรธจนเดือดดาล นางไม่เคยคิดเลยว่าเนื้อแท้ของมั่วหลิงจะเลวทรามถึงเพียงนี้!
แม้แต่ลูกน้อยกับคู่ของตนเองก็ยังไม่ใส่ใจ
“ต่อให้ข้า อามีนา ต้องตายในมหาอุทกภัยครั้งนี้ ก็ไม่ต้องการให้ตัวผู้ต่ำช้าอย่างเจ้ามาช่วย!”
แม้หญิงชราจะอายุมากแล้ว แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นหมอผีประจำเผ่าและนักบวชมาหลายปี ยังคงมีศักดิ์ศรีของตน
นางไม่ยึดติดกับชีวิต และไม่หวาดกลัวความตาย
มั่วหลิงได้ยินคำว่า “ลูกน้อยของเจ้า” “ขนสีขาวย้อนบรรพชน” และ “สายเลือดฉงฉี” แล้ว สมองก็ว่างเปล่าไปหมดตั้งแต่ตอนนั้น
มั่วหลิงไม่สนใจมารยาทอีกต่อไป เขาก้าวเข้าไปคว้าคอเสื้อของอามีนา
“เจ้าหมายความว่าเสือขาวน้อยตัวนั้นเป็นลูกน้อยของข้า ไม่ใช่ลูกของตัวผู้ตัวอื่นหรือ?”
อามีนาตกใจกับการกระทำที่เกิดขึ้นกะทันหันของเขา จนไออย่างหนักหลายครั้ง ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ
มั่วหลิงยิ่งร้อนใจ อามีนากลับหัวเราะเยาะ
“แม้แต่ลูกของตนเองยังแยกไม่ออกหรือ?
“ไม่ต้องพูดถึงว่าเผ่าเสือขาวอยู่ห่างจากที่นี่ ต้องเดินทางอย่างน้อยสี่ห้าวัน
“หยุนเนี่ยนก็เป็นหญิงสาวที่ว่านอนสอนง่ายในเผ่า นิสัยขี้ขลาดถึงเพียงนั้น จะไปข้องเกี่ยวกับตัวผู้จากที่อื่นได้อย่างไร?”
มั่วหลิงถอยกรูดไปสองก้าว แววตาเลื่อนลอย สีหน้าเหม่อลอย
“หมายความว่า หยุนเนี่ยนไม่เคยทรยศข้าเลยสักครั้งหรือ? เป็นข้าที่ผลักนางออกไปด้วยมือตนเอง?”
“ข้าปฏิบัติต่อคู่และลูกน้อยของตนเช่นนี้ ขับไล่นางกับลูกน้อยที่ยังเล็กมากให้ออกไปอยู่ในป่าเพียงลำพัง ปล่อยให้เอาชีวิตรอดกันเอง”
“ลูกน้อยที่ข้าด่าทอว่าเป็นลูกพันธุ์ผสม แท้จริงแล้วกลับมีสายเลือดของข้าไหลเวียนอยู่ในกาย”