รุ่งเช้าวันถัดมา ไป๋ซีออกไปจับหมูป่าตัวอ้วนที่สุดมาให้ตามที่หยุนเนี่ยนขอไว้โดยเฉพาะ
เขาจัดการหมูป่าอย่างชำนาญ เลาะไขมันออกมาจนหมด แล้วกลืนเนื้อที่เหลือลงท้องจนหมดสิ้น
มื้อเมื่อคืน สำหรับร่างแท้ที่ยาวกว่าสิบเมตรของไป๋ซีแล้ว แทบไม่พอให้เคี้ยวด้วยซ้ำ
แต่เขาชอบบรรยากาศอบอุ่นยามได้กินข้าวกับเนี่ยนเนี่ยนมาก ต่อให้กินไม่อิ่มก็ไม่เอ่ยปากบอก
พอหยุนเนี่ยนตื่นขึ้นมา ก็เห็นมันหมูที่จัดการจนสะอาด แม้แต่พังผืดก็ยังถูกเลาะออกจนหมด แค่เช็ดเลือดออกก็เอาไปเจียวน้ำมันหมูได้แล้ว
นางรู้สึกซาบซึ้งอยู่ในใจ เมื่อวานนางเพียงพูดเรื่องนี้กับไป๋ซีขึ้นมาลอย ๆ เท่านั้น
แต่พอตื่นขึ้นมา สิ่งที่นางต้องการกลับถูกจัดการเรียบร้อยและวางไว้ตรงนี้แล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น บนโต๊ะยังมีวัตถุคล้ายแก้วสีเขียวใสกระจ่าง ขนาดเท่าลูกวอลนัทวางอยู่หนึ่งชิ้น
หยุนเนี่ยนหยิบแก้วสีเขียวชิ้นนั้นขึ้นมาด้วยความฉงน ไป๋ซีเห็นนางจ้องมองอย่างเหม่อลอย จึงบอกนางตามสบายว่า
“หมูป่าตัวนี้เป็นสัตว์ปีศาจขั้นสอง ผลึกเนื้อแก่นจึงเป็นสีเขียว”
ไป๋ซีพลันยัดถุงผ้าใบใหญ่หนักอึ้งใส่มือหยุนเนี่ยน
“นี่คือผลึกเนื้อแก่นทั้งหมดในบ้าน ต่อไปให้เจ้าดูแล”
หยุนเนี่ยนงุนงงอยู่บ้าง ก่อนเปิดถุงผ้าออกดูตามสะดวก
ข้างในมีผลึกเนื้อแก่นสีน้ำเงินกว่าพันเม็ด ผลึกเนื้อแก่นสีเขียวหลายสิบเม็ด และยังมีผลึกเนื้อแก่นสีแดงอีกสองเม็ด
เศษเสี้ยวความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมพลันผสานเข้ามาในสมอง หยุนเนี่ยนจึงเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้ทันที
ผลึกเนื้อแก่นขั้นหนึ่งเป็นสีน้ำเงิน ขั้นสองเป็นสีเขียว ขั้นสามเป็นสีแดง อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างผลึกแต่ละขั้นอยู่ที่ประมาณหนึ่งต่อร้อย
ตัวผู้และหญิงสาวที่มีพรสวรรค์ต่างใช้ผลึกเนื้อแก่นบำเพ็ญพลัง ดังนั้นมันจึงเป็นสินค้าสำคัญที่ใช้แลกเปลี่ยนกัน