เฟิงหนิงได้แต่เฝ้าคิดเพ้อฝันเช่นนี้
น่าเสียดายที่เขาเป็นเพียงทาสสัตว์ที่แม้แต่ลายสัตว์ยักษ์ก็ยังไม่มี
จู่ ๆ เขาก็พอเข้าใจขึ้นมาบ้างว่าเหตุใดตัวผู้เหล่านั้นจึงชอบครอบครองหญิงสาวแต่เพียงผู้เดียว
หากเขามีพลังแข็งแกร่งเช่นนั้น เขาก็คงไม่ยินดีแบ่งปันหญิงสาวของตนให้ใคร
เฟิงหนิงหวังเหลือเกินว่า คู่ครองของหยุนเนี่ยนจะไม่มีวันกลับมา
ขอเพียงได้แอบใช้เวลาอยู่กับนางให้นานขึ้นอีกหน่อย... นานขึ้นอีกสักนิดก็ยังดี
……
ภายในคุกใต้ดินมืดชื้นบนเกาะลอยหมอก มีขนนกสีขาวหลายเส้นปลายดำกระจัดกระจายอยู่บนพื้นสกปรก
โอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าขนนกผู้เคยสูงส่งเหนือผู้ใด บัดนี้ก้มศีรษะลง เส้นผมสีขาวยุ่งเหยิงปรกลงมาปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง
เมื่อเพ่งมองให้ดี แขนขาทั้งสี่ของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนหนักอึ้ง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเสื่อมโทรมโรยรา ราวกับทูตสวรรค์ที่ถูกจองจำ
ในสภาพแวดล้อมอันมืดสลัว มีเพียงแสงจากหน้าต่างแคบเล็กเหนือศีรษะที่ส่องลงมาเป็นลำ ขับเน้นโครงหน้าของเขาให้คมเข้มและเย็นชา
「อวี่เชียนอี ตอนนี้เสียใจหรือยัง? หญิงสาวคนนั้นทิ้งเจ้าไว้แล้วหนีไปกับตัวผู้ตัวอื่นเสียอย่างนั้น」
อวี่ฉางมองอวี่เชียนอีตรงหน้าด้วยดวงตาคู่งาม ใบหน้าฉายแววเย้ยหยันขึ้นหลายส่วน
เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนเย็นชาเย่อหยิ่งนักหรือ? ตายอย่างไรก็ไม่ยอมผูกพันธะคู่ครองกับนาง แล้วผลเป็นอย่างไรเล่า?
「โอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าขนนกผู้สูงศักดิ์ ทั้งยังเป็นสัตว์อสูรเจ็ดลาย บัดนี้กลับตกต่ำถึงขั้นต้องถูกขังในคุกและทรมานร่วมกับสัตว์อสูรผู้กระทำผิดทั้งหลาย ทำเช่นนี้แล้วคุ้มค่าจริงหรือ?」
อวี่เชียนีไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน ลำคอจึงแหบแห้งเล็กน้อย
「แค่ก ๆ เจ้า...」
เขาไอโขลกอย่างหนักหลายครั้ง รสคาวหวานเอ่อขึ้นมาจากลำคอ
วันนั้นเขาฝืนใช้พลังพิเศษจนเกินขีดจำกัด ทำให้อวัยวะภายในบาดเจ็บ
สมาชิกสภาผู้อาวุโสแห่งเกาะลอยหมอกไม่เพียงไม่รักษาเขาแม้แต่น้อย ยังฉวยโอกาสที่เขาบาดเจ็บสาหัสจับขังในคุกใต้ดิน
บัดนี้ร่างกายของเขาทรุดโทรมลงทุกวัน ราวกับใบไม้แห้งที่ใกล้ร่วงหล่นในเหมันตฤดู หรือไม่ก็เหมือนเทียนที่ริบหรี่ท่ามกลางสายลม
「นางคู่ควรให้ข้าทำทุกอย่างเพื่อนาง」