สีหน้าของอวี่ฉางจึงค่อยดีขึ้น นางเชิดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
แล้วหยุนเนี่ยนจะเก่งกาจเพียงใดกัน? ก็แค่หญิงสาวจากพื้นพิภพคนหนึ่ง ไม่มีตัวผู้เผ่าขนนกคนไหนยินดีรับนางเป็นคู่ครองหรอก!
นางเป็นหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งเกาะลอยหมอก ส่วนสัตว์อสูรแห่งพื้นพิภพชั้นต่ำเช่นนั้นจะเทียบกับนางได้อย่างไร ราวฟ้ากับดินแท้ ๆ!
พอได้ยินคำว่าโอรสศักดิ์สิทธิ์ หยุนเนี่ยนก็เงยหน้ามองไปทางต้นเสียงฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
อวี่ฉางเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง ก่อนแค่นเสียงเยาะเย้ย
「เลิกมองได้แล้ว หญิงสาวจากพื้นพิภพอย่างเจ้า ไม่มีทางที่ตัวผู้แห่งยอดเขาทรงโดมจะยอมเป็นคู่ครองด้วยหรอก」
「ฮึ ๆ เจ้าเองก็กล้าคิดหมายปองโอรสศักดิ์สิทธิ์หรือ」
หยุนเนี่ยนเหลือบมองนางด้วยสายตาเห็นใจเล็กน้อย
บ้านเจ้าถูกข้ากวาดเรียบไปหมดแล้ว ยังจะมาพูดกับข้าเรื่องคู่ควรไม่คู่ควรอีกหรือ?
ช่างเถิด อย่าเพิ่งบอกนางดีกว่า ไม่อย่างนั้นอวี่ฉางคงโกรธจนแทบระเบิด
อวี่ฉางไม่ทันสังเกตเห็นความรู้สึกในแววตาของหยุนเนี่ยน
เพราะความสนใจของนางจับจ้องอยู่ที่ตัวผู้ซึ่งเดินเข้ามาทางปากถ้ำต้นไม้
เขามีผมขาวพลิ้วสลวย รูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วน ประหนึ่งมีแสงเทพโอบล้อม ดวงตาสีทองดุจทองหลอมเต็มไปด้วยความเย็นชาและห่างเหิน
อวี่ฉางเปี่ยมด้วยความคาดหวัง รีบเข้าไปหาเขาอย่างกระตือรือร้น 「โอรสศักดิ์สิทธิ์... ท่านมาหาข้าหรือ?」
ก่อนหน้านี้อวี่เชียนอีมักเย็นชาและหลบเลี่ยงนางเสมอ ทุกครั้งที่ถึงระยะคลั่งหลง เขาก็อดทนผ่านมันไป ไม่ยอมมาหานาง
ทั้งที่ทุกคนต่างรู้ว่าเขาจะเป็นคู่ครองของนางในอนาคต
แม้อวี่ฉางจะไม่เต็มใจ แต่ก็ทำได้เพียงยอมรับอย่างจนใจ คิดเสียว่าเขายังไม่รู้จักความรัก
แต่วันนี้อวี่เชียนอีกลับมาที่นี่ด้วยตัวเองหรือ?