ในที่สุดก็ได้ผูกสัมพันธ์กับหยุนเนี่ยนอย่างแท้จริงเสียที
อวี่เชียนอีพลันนึกบางอย่างขึ้นมา จึงเอ่ยถามเรื่องที่ตนใส่ใจที่สุด
เขากระแอมสองครั้ง แสร้งทำเป็นถามอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าเห็นเจ้าไม่เคยข้องเกี่ยวกับตัวผู้เผ่าขนนกคนอื่น ข้าคงเป็นคู่ครองคนแรกของเจ้ากระมัง”
“ไม่ใช่” หยุนเนี่ยนส่ายหน้าอย่างแช่มช้า
แววตาของอวี่เชียนอีหรี่ลงเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่น มือกำหมัดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขากลับไม่ใช่คู่ครองคนแรก
แต่เมื่อลองคิดดูให้ดี เรื่องนี้ก็ดูเป็นปกติอยู่แล้ว หยุนเนี่ยนเป็นหญิงสาววัยผู้ใหญ่ที่เฉลียวฉลาดและแข็งแกร่ง
ย่อมมีตัวผู้หลงรักนางเป็นเรื่องธรรมดา ร่างกายของนางก็ไม่ได้มีปัญหาใด ไม่มีเหตุผลที่นางจะไม่รับสามีสัตว์เลย
ลมหายใจของอวี่เชียนอีหนักขึ้นหนึ่งจังหวะ เขาหลุบตาลง เก็บซ่อนความผิดหวังไว้
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาก็กลับมาสงบนิ่งแล้ว
“เช่นนั้นเจ้าเคยมีสามีสัตว์คนหนึ่งหรือ?”
หยุนเนี่ยนหลบตาอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “พูดให้ถูกคือสองคน”
“อะไรนะ? เจ้ายังมีสามีสัตว์อีกสองคนหรือ?!”
น้ำเสียงนุ่มนวลเสมอมาของเขาพลันสูงขึ้น ราวกับถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก
หากอวี่เชียนอีอยู่ในร่างเดิม ขนของเขาคงตั้งชันไปทั้งตัวแล้ว แน่นอนว่าต้องตั้งเรียงกันเป็นเส้น ๆ อย่างชัดเจน!
หยุนเนี่ยนรีบเข้าไปลูบปลอบเขา
“ที่จริงคนหนึ่งไม่นับเป็นสามีสัตว์ของข้าแล้ว แค่ยังไม่ได้ยกเลิกพันธสัญญาเท่านั้น
ส่วนอีกคน เขาคงยังพยายามตามหาข้าอยู่กระมัง อย่างไรเสียตัวผู้บนบกก็ขึ้นมาที่นี่ไม่ได้ แถมยังมีม่านพลังกั้นอีกด้วย”
ทว่าอวี่เชียนอีไม่ได้ฟังคำอธิบายของนางเลย เขาจมอยู่ในความหดหู่อย่างถอนตัวไม่ขึ้น พึมพำเสียงเบา
“นี่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ข้ามีหญิงสาวอยู่เพียงคนเดียว แต่เจ้ากลับมีสามีสัตว์ถึงสองคน”