ไม่นานก็ถึงคิวของหยุนเนี่ยน นางยื่นมือออกไปอย่างสงบนิ่ง
ผู้แทนเทพจู้ชี่ยกถาดทองแดงขึ้น กิ่งหลิวแดงในมือจุ่มลงในน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์บนถาดเล็กน้อย
เขาแตะน้ำลงบนหลังมือนางเบา ๆ เช่นเดียวกับที่ทำกับมนุษย์สัตว์คนอื่นก่อนหน้านี้
หยดน้ำซึมแผ่บนหลังมือนาง เปล่งประกายสีทองจาง ๆ ก่อนจะรวมตัวเป็นเงาตราเผ่ารูปดวงตา
มันเหมือนกับตราบนธงของนครราชันทรายทุกประการ
ทันทีที่ตราเผ่าสีทองก่อตัวชัดเจนบนหลังมือ ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นปราดเข้ามา ราวกับมีใครเอาเหล็กร้อนแดงนาบลงบนหลังมือนาง
“ซี๊ด!”
หยุนเนี่ยนสูดปากด้วยความเจ็บ
นางหดมือกลับตามสัญชาตญาณ แล้วรีบกุมบริเวณที่ปวดไว้แน่น
สีหน้าอู๋หมิงพลันเคร่งขรึม เขาก้าวเข้ามา คิดว่าหยุนเนี่ยนกำลังตกอยู่ในอันตราย น้ำนี้ต้องมีปัญหาแน่...
หยุนเนี่ยนรีบยกมือห้ามเขา
“ข้าไม่เป็นไร”
นางก้มมอง หลังมือยังเรียบเนียนดังเดิม นอกจากรอยตราเผ่าที่เพิ่มขึ้นมาแล้ว จะมีบาดแผลตรงไหนกัน?
แต่เหตุใดนางถึงไม่เหมือนคนอื่นเล่า?
มนุษย์สัตว์ที่เข้าพิธีชำระล้างก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้...
แถวที่ต่อคิวอยู่เงียบลงชั่วขณะ
มนุษย์สัตว์เผ่าเสือในแถวต่างเงียบงัน ส่วนหญิงสาวเผ่ากระต่ายด้านหลังชะโงกศีรษะออกมาครึ่งหนึ่งด้วยความสงสัย
หูเรียวยาวบนศีรษะนางกระดิกน้อย ๆ ก่อนจะรีบหดกลับไป
ผู้แทนเทพจู้ชี่ยืนนิ่งอยู่กับที่
หยุนเนี่ยนมองไม่เห็นสีหน้าของเขาผ่านหน้ากาก ได้แต่รู้สึกว่าสายตาคู่นั้นหยุดอยู่บนมือที่นางหดกลับไปครู่หนึ่ง
จู่ ๆ ผู้แทนเทพจู้ชี่ก็เอ่ยว่า “เจ้านี่ช่างอ่อนแอเสียจริง”
หยุนเนี่ยน:？？？
นางสงสัยอยู่ครู่หนึ่งว่าตนฟังผิดไปหรือไม่
เจ็บแล้วยังห้ามร้องอีกหรือ? นี่มันเหตุผลอะไรกัน?
ลองถูกเหล็กร้อนแดงนาบดูบ้างสิ!
ทว่าอีกฝ่ายเก็บกิ่งหลิวแดงกลับลงในถาดทองแดงอย่างไม่รีบร้อน เห็นชัดว่าไม่คิดจะพูดกับนางต่อ
“คนต่อไป”
หยุนเนี่ยนไม่คิดติดใจอีก นางขยับหลบให้คนถัดไป
นางหันหลัง มือทั้งสองประสานกันไว้ด้านหลัง แล้วใช้ฝ่ามือซ้ายถูหลังมือซ้ายอย่างแรง
เมื่อนางยกมือกลับมาดู ลวดลายบนหลังมือยังไม่จางหาย สีสันก็ไม่ซีดลง
“ดูท่าจะลบไม่ออกจริง ๆ...”
รอยสักสำเร็จรูปนี่ช่างน่าชังเสียจริง...