หยุนเนี่ยนลังเลอย่างหนักอยู่ชั่วอึดใจ
ยาสลบหรือ? ไม่ได้ สัตว์อสูรโดยทั่วไปทนต่อยาได้ดี ยิ่งเป็นสัตว์อสูรที่มีลายสัตว์ยักษ์ระดับสูงยิ่งแล้วใหญ่...
อาวุธปืนหรือ? ไม่ได้ หากมีผู้อาวุโสที่ควบคุมพลังพิเศษธาตุโลหะได้ขึ้นมา กลับจะกลายเป็นภาระของอวี่เชียนอีเสียเปล่า...
นางค้นร้านค้าในระบบจนทั่วหลายรอบแล้ว แต่ข้างในส่วนใหญ่มีแต่ของใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่มีสิ่งใดช่วยอวี่เชียนอีได้เลย
ความสิ้นหวังค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจนาง
เหตุผลบอกนางว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ควรยอมเสียส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนใหญ่ ไม่จำเป็นต้องโง่เขลาเอาชีวิตไปทิ้งให้เปล่าประโยชน์
นางไม่ได้มีคู่ครองเพียงอวี่เชียนอีคนเดียว ในอนาคตยังมีคู่ครองได้อีกมากมาย
ไป๋ซี เสือขาวน้อย และลูกงูทั้งหลายต่างก็รอนางอยู่ นางจะเห็นแก่ตัวตายจากไปเช่นนี้ไม่ได้ อีกทั้งยังมีบ้านเกิดที่นางยังไม่ได้กลับไป
ทว่าความรู้สึกกลับไม่ยอมให้นางตัดสินใจอย่างไร้หัวใจเช่นนั้น
แม้ช่วงเวลาที่นางได้อยู่กับอวี่เชียนอีจะไม่มากนัก แต่ทุกเรื่องราวที่ผ่านมา...
ความปากแข็ง ความไร้เดียงสา และความเอาแต่ใจของเขา... กลับฉายย้อนอยู่ในห้วงความคิดของนางราวภาพยามใกล้สิ้นใจ
นางทั้งเจ็บปวดและสับสนจนยากจะบรรยาย
เสียงของระบบพลันดังขึ้น น้ำเสียงเย็นชาไร้ความเห็นอกเห็นใจ
「เจ้าของระบบ เจ้าตั้งครรภ์แล้ว」
「ตอนนี้เจ้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาหมายความว่าอย่างไร?!」
คำพูดนี้ราวกับดาบเหล็กที่แทงสวนเข้ามาในสมอง กระตุ้นเส้นประสาทของหยุนเนี่ยนจนตึงเขม็ง
ดวงตานางแดงก่ำ ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้นหลายส่วน
นี่กำลังเตือนนางหรือว่านางได้สายเลือดมาแล้ว อวี่เชียนอีจึงไม่สำคัญอีกต่อไป และเสียสละเขาได้แล้ว?
ระบบไม่พูดอะไรอีก
แต่ความเงียบก็เป็นคำตอบอย่างหนึ่ง
ไม่ว่าจะเพื่อตนเองหรือลูกน้อย นางก็ไม่อาจเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ได้
เฟิงฉู่ช้อนร่างนางขึ้น เตรียมบินออกไป