คลื่นทะเลสีน้ำเงินเข้มถาโถมเข้ามาราวกับขุนเขา เฟิงฉู่หลบพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด
ทว่า นี่เป็นเพียงคลื่นลูกแรกเท่านั้น
อีกทั้งเขายังอยู่ใจกลางพายุอันมหึมา ไม่อาจดิ้นรนหรือบินให้สูงขึ้นได้ หากพลาดเพียงนิดเดียวก็จะถูกพายุฉีกเป็นชิ้นๆ
ไม่นาน คลื่นลูกที่ใหญ่ยิ่งกว่าก็ซัดเข้ามา เฟิงฉู่กับหยุนเนี่ยนถูกคลื่นซัดตกลงทะเล
น้ำทะเลมหาศาลทะลักเข้าปากและจมูก มุกเงือกในร่างหยุนเนี่ยนพลันปะทุพลังอีกครั้ง ก่อเกิดม่านพลังคุ้มกันและแยกนางออกจากน้ำ
หยุนเนี่ยนทำได้เพียงมองเฟิงฉู่ถูกกระแสน้ำพัดพาไป จนขาดการติดต่อไปในมหาสมุทรอย่างสิ้นเชิง
นางโคลงเคลงไปตามกระแสน้ำ ไม่นานก็หมดสติไป
เมื่อหยุนเนี่ยนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็แจ่มใสแล้ว ผืนน้ำเป็นสีคราม นางถูกคลื่นซัดมาเกยอยู่บนชายหาด
“ที่นี่ที่ไหนอีกแล้ว?”
หยุนเนี่ยนรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
นางไม่ชอบความรู้สึกที่พอลืมตาขึ้นมาก็ไม่รู้ทิศทาง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนอยู่ที่ใดเลยแม้แต่น้อย
ที่น่าพิศวงยิ่งกว่านั้นคือ
นางมักรู้สึกว่าชะตาชีวิตของตนถูกรวบคุมโดยมือที่มองไม่เห็น
ทุกครั้งที่นางทำภารกิจช่วงหนึ่งสำเร็จ ก็จะมีพลังอันแข็งแกร่งประหนึ่งเจตจำนงสวรรค์ที่มิอาจขัดขืน เข้ามาพรากนางจากคู่ครองในอดีต
หยุนเนี่ยนตรวจดูร่างกายของตน ไม่พบร่องรอยบาดเจ็บแม้แต่น้อย
นางอดถามระบบไม่ได้ “ระบบ ลูกของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อครู่คลื่นซัดกระแทกเสียจนนางแทบรู้สึกว่าสมองถูกเขย่าจนเละ
หากแท้งไปก็ดูจะเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
แต่หากเป็นเช่นนั้น นางคงรู้สึกผิดกับอวี่เชียนอีมาก
อย่างไรเสีย ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดีอย่างไร ก่อนจากกันยังคำนึงถึงนาง