แต่หรือว่าเขาคือนางเงือกตัวผู้ที่ไป๋ซีเพิ่งเอ่ยถึงกับนางเมื่อไม่นานมานี้?!
หยุนเนี่ยนมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว
โอกาสที่เงือกแปดลายสองตนจะปรากฏในสถานที่เดียวกันภายในช่วงเวลาไม่นานนั้น แทบเป็นไปไม่ได้
เงือกตัวผู้ผมสีน้ำเงินดูเหมือนเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ดวงตาสีครามดุจมหาสมุทรของเขาจับจ้องหยุนเนี่ยนอย่างเปี่ยมเสน่หา น้ำเสียงไพเราะอย่างยิ่ง ราวกับสายน้ำไหลริน
“ข้าชื่อหวยซี เจ้าจงจำข้าไว้ให้ดี”
หวยซีเผยอริมฝีปากได้รูปอันเย้ายวน
พลันมีไข่มุกเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นระหว่างริมฝีปากของเขา เปล่งประกายแปลกตา
มันโปร่งใสราวแก้วผลึก ทั้งยังแวววาวดุจไข่มุก ส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางราตรี
หยุนเนี่ยนยังไม่ทันได้ตอบสนอง เขาก็โน้มตัวเข้ามาประคองแก้มของนางไว้
เงือกใช้ลิ้นแยกริมฝีปากของนางอย่างหุนหันแต่ยังเจือความประหม่า ลิ้นสากเล็กน้อยสอดเข้ามาในโพรงปาก ก่อนดันมุกเงือกเข้าไป
มุกเงือกแผ่ความเย็นฉ่ำชื่นใจ ราวกับเป็นสิ่งที่ถือกำเนิดจากหุบเหวลึกใต้ทะเล
ภายในนั้นยังซ่อนพลังอันแข็งแกร่งของเขาเอาไว้ด้วย
หยุนเนี่ยนไม่อยากกลืนของประหลาดลงท้องเป็นอย่างยิ่ง
นางเพิ่งคิดจะใช้ลิ้นดันมันออกมา
แต่มุกเงือกกลับราวกับละลายกลายเป็นน้ำ ไหลลื่นผ่านลำคอลงไปโดยตรง
“นี่คือมุกเงือกของข้า ฝากไว้กับเจ้าก่อนก็แล้วกัน ลูกคนถัดไปข้าจองไว้แล้ว ข้าจะกลับมาหาเจ้าอีก”
หวยซีใช้นิ้วลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อของนาง ก่อนจะจ้องท้องน้อยของนาง ไม่รู้ว่าเขาเสียดายนาง หรือเสียดายมุกเงือกของตนเองกันแน่
หยุนเนี่ยนพูดไม่ออกอยู่บ้าง
ร่างกายเป็นของนาง นางอยากมีลูกกับใครก็เป็นสิทธิ์ของนาง
นางยังไม่ได้พยักหน้าตกลง คำพูดของเงือกหลงตัวเองตนนี้จะถือเป็นจริงได้อย่างไร!
“กลับไปเถิด กลับไปเถิด”
ร่างของหวยซีค่อย ๆ พร่าเลือน เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นล่องลอยและว่างเปล่า ราวกับดังมาจากที่ไกลแสนไกล