ช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ หยุนเนี่ยนลดความถี่ในการออกไปข้างนอก แทบจะอยู่แต่ในบ้านไผ่
ช่วงนี้นางสุ่มได้คลังเสบียงโนอาห์ฟรีอีกครั้ง
ระยะนี้ไม่มีความจำเป็นต้องออกไปข้างนอก นางจึงเลือกหมวดเพาะปลูกเสียเลย
หยุนเนี่ยนให้ไป๋ซีบุกเบิกที่ดินผืนเล็ก ๆ แล้วนำเมล็ดพริกที่ได้มาทดลองปลูก
“รอปลูกพริกจนโตแล้ว ข้าก็จะได้กินหมูผัดพริก พริกตำ ไข่ผัดพริก ต่อให้เป็นเนื้อย่างก็ยังโรยผงพริกได้ด้วย”
หยุนเนี่ยนมองเมล็ดพริกที่เพิ่งหว่านลงดิน พลันอดจินตนาการถึงอาหารเหล่านั้นไม่ได้
ครั้งนี้นางโชคดีไม่น้อย สุ่มได้พริกมาถึงสามสายพันธุ์
ทั้งพริกขี้หนู พริกหยวก และพริกหวานหลากสี
แม้ชีวิตจะค่อนข้างสงบ แต่ก็นับว่าสุขสบายดี
หยุนเนี่ยนมองไปยังทิศทางของเผ่าเสือดำที่อยู่ไกลออกไป มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแฝงความหมายลึกซึ้ง
“คาดว่าของสิ่งนั้น ตอนนี้คงเริ่มออกฤทธิ์แล้วกระมัง”
ในเวลาเดียวกัน หลีเหยาเหยาแห่งเผ่าเสือดำกลับไม่ได้มีชีวิตสุขสบายเช่นนั้น
นางมักรู้สึกปวดศีรษะจนแทบทนไม่ไหว ท้องน้อยปวดหน่วง และเบื่ออาหาร
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?”
หลีเหยาเหยาพยุงผนังถ้ำไว้ มือกุมท้องน้อย เหงื่อเย็นผุดซึมตรงขมับ ริมฝีปากซีดขาว
นางฝืนทนต่อความเจ็บปวด หยิบถ้วยตะกั่วที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ดื่มน้ำข้างในจนหมดในรวดเดียว
นางพยายามอาศัยความเย็นของน้ำจากแม่น้ำบรรเทาความเจ็บปวดในร่างกาย
ใครจะคิดว่าไม่นาน ความเจ็บปวดแหลมคมยิ่งกว่าเดิมจะถาโถมเข้ามา
“อ๊า!!”
หลีเหยาเหยาเจ็บปวดจนแทบขาดใจ มั่วหนาน สามีสัตว์ของนาง รีบเข้ามาประคองนางไว้ทันที
“เหยาเหยา! เจ้าเป็นอะไรไป?!”
หลีเหยาเหยากัดฟันแน่น ฝืนทนต่อความเจ็บปวด แล้วเค้นเสียงออกมาจากริมฝีปากอย่างยากลำบาก
“มั่วหนาน รีบพาข้าไปหาหมอผีประจำเผ่าผู้เฒ่าเร็วเข้า! ข้าทรมานเหลือเกิน……”
มั่วหนานได้ยินเช่นนั้นจะกล้าชักช้าได้อย่างไร? เขาแปลงกลับเป็นร่างเดิม แบกนางมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่อามีนาอาศัยอยู่ทันที