หยุนเนี่ยนเข้าใจความกังวลของนางได้แทบจะในทันที
“เจ้าวางใจเถิด ถ้วยใบนี้ไม่มีพิษในตัวมันเอง แต่หากใช้เป็นเวลานานย่อมเกิดปัญหา”
“ด้วยนิสัยโลภของหลีเหยาเหยา นางต้องแย่งมันไปจากมือเจ้าแน่ แล้วก็จะประคบประหงมราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า”
“ต่อให้ดื่มแล้วเกิดปัญหาอะไรขึ้น นางก็ไม่สงสัยว่ามาจากถ้วยใบนี้ ยิ่งไม่มีทางตัดใจทิ้งมัน”
นาถาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าในส่วนลึกของดวงตายังคงมีความลังเลอยู่เป็นครั้งสุดท้าย
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร นี่ก็เท่ากับลงมือฆ่าอสูรกายที่มีชีวิต นางไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน จึงอดหวาดกลัวไม่ได้
หยุนเนี่ยนจับจุดอ่อนในใจของนางได้ จึงเติมยาขนานแรงเข้าไปอีก
“นาถา ตอนที่หลีเหยาเหยาคิดจะฆ่าข้ากับลูกน้อยในครรภ์ นางยังไม่เห็นใจแม้แต่น้อย”
“เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็เป็นสิ่งที่นางสมควรได้รับ”
“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้สนใจสบู่ที่บ้านข้าหรอกหรือ? หากเจ้าช่วยข้าเรื่องนี้ ข้าจะมอบสูตรสบู่ให้เจ้า”
“ต่อไปเจ้าอยากทำสบู่มากเท่าไรก็ได้ หรือจะนำไปขายก็ได้เช่นกัน”
เพียงไม่กี่ประโยค หยุนเนี่ยนก็คลี่คลายความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจของนาถาได้เป็นอย่างดี ทั้งยังใช้ผลประโยชน์ที่มั่นคงไร้ช่องโหว่กระตุ้นความปรารถนาในใจของนาง
“ดี... ข้าตกลง!”
……
นาถาถือถ้วยตะกั่วกลับมายังเผ่าเสือดำ พลิกถ้วยไปมาในมือ ก่อนจะเอนกายนอนอย่างเกียจคร้านอยู่หน้าปากถ้ำ อาบแดดพลางพักผ่อน
หลีเหยาเหยากับหญิงสาวหลายคนบังเอิญเดินผ่านมา แสงแดดสะท้อนถ้วยตะกั่วจนเปล่งประกายเจิดจ้า นางยากจะไม่ถูกดึงดูดสายตา