“หลีเหยาเหยา เจ้าไม่มีความสามารถในการให้กำเนิดลูกแล้วหรือ เกิดอะไรขึ้น?”
ฝีเท้าของมั่วหลิงชะงักลง เขาเพิ่งมาถึงก็เห็นแล้วว่าสีหน้าของหลีเหยาเหยาไม่สู้ดี
คำพูดประโยคเดียวของมั่วหนาน ย่อมทำให้เขาอดคิดมากไม่ได้
หยุนเนี่ยนยังตั้งท้องลูกน้อยอยู่ ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันก็เกือบถูกตัวผู้เผ่าวานรหมายปองคิดร้าย
นางคิดว่าเป็นฝีมือของหลีเหยาเหยา
แต่หลีเหยาเหยากลับใส่ใจแม้กระทั่งตัวผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับนางอย่างเขาถึงเพียงนี้
มั่วหลิงไม่คิดว่าหลีเหยาเหยาจะทำเรื่องสั่งให้สัตว์อสูรบังคับขืนใจหญิงสาวได้
แต่หยุนเนี่ยนกับสามีสัตว์ของนางคงไม่คิดเช่นนั้นแน่
โดยเฉพาะเจ้างูอสูรผู้โหดเหี้ยมตัวนั้น!
นิสัยของหยุนเนี่ยนอ่อนโยน ไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้ได้ บางทีเขาอาจแอบแก้แค้นจนทำให้หลีเหยาเหยาบาดเจ็บก็เป็นได้!
หากเป็นเช่นนั้น เขาต้องไปเผชิญหน้ากับไป๋ซีเพื่อถามความจริงให้ได้!
อย่างไรเสียเขาก็เป็นตัวผู้คนหนึ่ง จะทำร้ายหลีเหยาเหยาโดยไม่มีหลักฐานได้อย่างไร? ไม่ว่าอย่างไรหลีเหยาเหยาก็เป็นหญิงสาวนะ!
หลีเหยาเหยาเดินหน้าซีดเผือดเข้ามาหาเขา
“พี่มั่วหลิง ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ช่วงนี้ร่างกายข้าไม่ค่อยดี ตั้งท้องลูกน้อยแล้วก็แท้งไป”
น้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม นางรีบยกมือเช็ดอย่างน้อยใจ ก่อนฝืนทำตัวเข้มแข็ง
ช่างเป็นภาพของดอกไม้ขาวแสนเข้มแข็งและน่าสงสารที่ใครเห็นก็อดเวทนาไม่ได้
“หมอผีประจำเผ่าบอกว่าต่อไปข้าอาจไม่มีลูกน้อยอีกแล้ว แต่ท่านวางใจเถิด ข้าจะดูแลร่างกายให้ดีและฟื้นฟูให้หายแน่นอน”
“พี่มั่วหลิง รอให้ร่างกายข้าฟื้นดีแล้ว ท่านยังยินดีมีลูกน้อยกับข้าอยู่หรือไม่?”
มั่วหลิงนิ่งเงียบ เขาไม่ได้ฟังนางเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้เขากำลังมีข้อสันนิษฐานใหม่เกิดขึ้น
หยุนเนี่ยนเคยส่งถุงยาห้ามเลือดให้เขา แสดงว่านางเข้าใจเรื่องการแพทย์อยู่บ้าง
เป็นไปได้มากว่านางเป็นคนวางยาาหลีเหยาเหยา