หยุนเนี่ยนไม่ใส่ใจท่าทีของหญิงสาวแห่งเผ่าเสือดำที่มีต่อตน
ท่าทีเป็นเพียงสิ่งชั่วคราว เปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อ ส่วนผลึกเนื้อแก่นที่ใส่ลงในถุงของนางต่างหากคือของจริง
“ไป๋ซี มีลูกค้าแล้ว ย่างเพิ่มอีกหน่อย”
หยุนเนี่ยนหันไปสั่งหนึ่งประโยค
ไป๋ซีพยักหน้า เติมถ่านลงไปอีกเล็กน้อยอย่างเงียบ ๆ
สายตาอิจฉาของหลีเหยาเหยาจับจ้องไปยังถาดอาหารสีเงินวาวในมือหยุนเนี่ยน
นางไม่เคยเห็นของที่ส่องประกายเช่นนี้มาก่อน แค่มองก็รู้สึกหรูหราแล้ว
แม้แต่จานที่ทำจากเปลือกหอยซึ่งเก็บมาจากชายทะเลก็ยังเทียบไม่ได้
ของดีเช่นนี้แม้แต่นางก็ยังไม่มีใช้ แล้วหยุนเนี่ยนเป็นเพียงหญิงสาวต่างถิ่นที่ถูกขับไล่ออกไป มีสิทธิ์ใช้ได้อย่างไร?
“หยุนเนี่ยน จานที่เจ้าใช้ใส่ของนี่ขายหรือไม่?”
หลีเหยาเหยาทนความอยากรู้ไม่ไหว จึงเอ่ยถามนาง
มุมปากของหยุนเนี่ยนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น
หลีเหยาเหยาคนโง่ติดกับเข้าแล้วจริง ๆ
นางแสร้งทำเป็นเย็นชาและห่างเหิน ก่อนหันหน้าปฏิเสธ
“ไม่ขาย นี่ทำจากโลหะมีค่า ข้าฝากคนซื้อจากนครสัตว์ราชันมา หญิงสาวทั่วไปไม่มีโอกาสได้ใช้หรอก”
“ข้าจะขายของดีเช่นนี้ให้เจ้าได้อย่างไร? หลีเหยาเหยา! อย่าฝันไปเลย!”
สีหน้าหลีเหยาเหยาดูย่ำแย่ ความอิจฉาในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
“หึ ไม่ขายก็ไม่ขาย เจ้าก็ประคองของนี่ไว้เป็นสมบัติทุกวันไปเถอะ! อย่างไรเสียเจ้าก็มีของอยู่แค่นี้ที่พอจะเอามาอวดได้!”
หยุนเนี่ยนรู้ว่าหลีเหยาเหยาหัวเสียแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น นางต้องหมายตาชุดเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารของตนเข้าแล้วแน่ ๆ ชุดเครื่องใช้นี้คงตราตรึงอยู่ในใจนางไม่น้อย