ขณะที่ซ่งเสี่ยวถังกำลังปลอบใจตัวเองอยู่นั้น
"เชียะ!" เสียงกลไกที่แจ่มชัดก็ดังขึ้นในหัวของซ่งเสี่ยวถังอย่างกะทันหัน
ระบบ?
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ซ่งเสี่ยวถังก็ยังตกใจจนตัวสั่นทั้งตัว
ความเซอร์ไพรส์มาเร็วเกินไปหน่อย แต่เธอก็ฟื้นตัวได้เร็ว ยืนยันได้เลยว่านี่คือเสียงจากระบบ!
ซ่งเสี่ยวถังเคยอ่านนิยายทะลุมิติพร้อมระบบมาหลายเรื่องในชาติที่แล้ว เธอมีประสบการณ์
เธอจึงรีบตะโกนด้วยความคิดว่า "ระบบ ระบบ ออกมาเร็ว!"
ทันใดนั้นเสียงกลไกก็ดังขึ้นในหัว "พาหะ อยู่นี่แล้ว!"
ใช่แล้ว คือระบบ คือวิชาเด็ดของเธอในการทะลุมิติ
จริงอย่างว่า ระบบอาจมาช้า แต่ไม่เคยพลาดสักครั้ง!
จากประสบการณ์อ่านนิยาย ซ่งเสี่ยวถังรู้ว่าระบบต้องโหลดก่อน
เธอจึงถามด้วยความยินดีว่า "ระบบ ต้องโหลดไหม?"
เสียงกลไกเฉพาะของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ไม่ต้อง พาหะกับเราเป็นแบบพึ่งพาซึ่งกันและกัน"
"อ๋อ อย่างนั้นเหรอ!"
หมายความว่าตั้งแต่เธอทะลุมิติมาโลกนี้ ระบบก็ติดตัวมาแต่แรกแล้ว
เธอจึงถามต่อ "อ้อ ระบบ มีพื้นที่ระบบไหม?"
"มี พื้นที่เป็นของมาตรฐาน"
"อย่างนั้นเหรอ! นี่มันดีเกินไปแล้ว!"
อารมณ์ดีของซ่งเสี่ยวถังทำให้ระบบงงนิด ๆ มันไม่คิดว่าพาหะที่คราวนี้ผูกด้วยจะพอใจง่ายเช่นนี้
แม้ซ่งเสี่ยวถังจะเคยอ่านนิยายพื้นที่ระบบมามากในชาติที่แล้ว แต่สัมผัสด้วยตัวเองนี่เป็นครั้งแรก
เสียงของเธอตื่นเต้นจนสั่นเล็กน้อย "ระบบ ฉันเข้าไปดูพื้นที่ได้ไหม?"
"ได้!"
"แล้วฉันเข้ายังไง?"
"พาหะ หาที่ที่ไม่มีใครอยู่ แล้วใช้ความคิดท่องเข้าไปก็ได้แล้ว"
"โอ้! ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ!"
"ไม่งั้นจะให้ยังไงล่ะ?"
ซ่งเสี่ยวถังจึงลุกขึ้นกลับไปที่ร้านขายของชำ เดินสะกดย่อยเล็ก ๆ ของเธอมุ่งไปด้านหลังร้าน
ซ่งต้าคุยที่กำลังนั่งทำบัญชีอยู่หลังเคาน์เตอร์เห็นเธอเดินเข้ามา จึงถามสบาย ๆ "หนูน้อย ไปไหนมาล่ะ?"
"พ่อ หนูไปด้านหลังค่ะ"
"อืม ไม้กระดานห้องส้วมไม่ค่อยแน่น พ่อยังหาคนมาเปลี่ยนไม่ได้ หนูระวังหน่อยนะ"
"พ่อ หนูรู้แล้วค่ะ!"
พอมาถึงห้องส้วมด้านหลัง ซ่งเสี่ยวถังก็บีบจมูกเล็ก ๆ ท่องในใจว่า "เข้าพื้นที่"
พริบตาเดียว เธอก็มาปรากฏอยู่ในที่ที่กว้างใหญ่และโล่งโถงเหลือเกิน แต่ข้างในว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
ซ่งเสี่ยวถังมองดูอย่างละเอียด ในพื้นที่ไม่มีแม้แต่ต้นหญ้า มีแต่ที่ราบว่างเปล่าสุดสายตา
ไม่ผิดหวังคงเป็นไปไม่ได้ ระบบของคนอื่นไม่มีน้ำพุวิเศษก็มีดินอุดมสำรวจมากมาย ไม่ก็เต็มไปด้วยทองคำเงินเพชรนิลจินดา หรือเสบียงของใช้เนืองแน่น
แต่พอมาถึงคนเอง ว่างเปล่าไม่มีสักอย่าง พื้นที่ก็เป็นแค่ที่โล่ง ๆ หนึ่งเท่านั้น
เอ๊ะ!
ซ่งเสี่ยวถังจึงท่องคำว่าออกด้วยความคิด พริบตาเดียวเธอก็กลับมาอยู่ในห้องส้วมเหมือนเดิม
มาแล้วก็มาแล้ว ซ่งเสี่ยวถังเลยใช้ห้องส้วมซะหนึ่ง
พอออกมาจากห้องส้วม เธอก็ถามด้วยความคิด "ระบบ พื้นที่ใหญ่ขึ้นได้อีกไหม?"
"ไม่ได้"
"แล้วนอกจากพื้นที่หนึ่ง ของขวัญจากการทะลุมิติมีอะไรอีกไหม?"
"มีร้านค้าในพื้นที่อีกอย่างหนึ่ง แต่พาหะต้องเปิดใช้เอง"
"ต้องทำยังไงถึงจะเปิดได้?"
"ใช้เงินซื้อของก็สามารถเปิดใช้ได้"
"ระบบ ใช้ต้าหยางกับธนบัตรฟ่าปี้ของยุคนี้ใช่ไหม?"
"ต้าหยางได้ ธนบัตรฟ่าปี้ไม่ได้"
"ความหมายคือฉันใช้แค่ต้าหยางซื้อของได้เท่านั้น ทองคำกับเงินไม่ได้เหรอ?"
"ทองคำกับเงินได้แน่นอนอยู่แล้ว"
"อ๋อ อย่างนั้นเหรอ!"
"พาหะ ร้านค้าในพื้นที่ช่วงแรกผูกกับเงินตราหมุนเวียนของศตวรรษที่ 21 ต้องแลกยอดเงินเป็นต้าหยางที่ใช้ในยุคนี้ก่อน ถึงจะเปิดใช้ร้านค้าได้"
"แล้วธนบัตรฟ่าปี้ที่ใช้กันอยู่ในตลาดตอนนี้ใช้ไม่ได้เหรอ?"
"ธนบัตรฟ่าปี้ไม่ได้ รวมถึงธนบัตรจวินยวนเฉียน ธนบัตรเงินเอี้ยนฉวน และกระดาษตราสารอื่น ๆ ที่จะออกใช้ในอนาคตก็ไม่ได้ทั้งหมด"
"อ๋อ! ระบบ ไม่จัดหาเงินทุนเริ่มต้นช่วงแรกให้เหรอ?"
"ไม่มี เงินทุนเริ่มต้นพาหะต้องหาเอง"
มุมปากของซ่งเสี่ยวถังกระตุกนิด ๆ ตอบไปด้วยความผิดหวัง "อ๋อ อย่างนั้นนะ ฉันรู้แล้ว"
เธอหมดสภาพพอสมควร จึงบ่นในใจว่า
ไหงเป็นแบบนี้นะ? เด็กจิ๋วแปดปีหกขวบอย่างฉันจะไปหาทองคำเงินและต้าหยางได้จากไหน?
ยังงั้นตอนนี้ยุคสาธารณรัฐ ฉันจะหาเงินตราศตวรรษที่ 21 ได้จากไหน นี่มันล้อเล่นกันหรือเปล่า?
จริง ๆ สุดสาก นี่มันของขวัญทะลุมิตรแบบไหนกัน พื้นที่โล่งเปล่า ในร้านค้าไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยว วิชาเด็ดนี่มันกร่อยไปหน่อยเปล่านะ!
ระบบรับรู้ความคิดของเธอ จึงตอบว่า "พาหะ สามารถเอาของของยุคนี้ไปขายในโลกเดิมของพาหะเพื่อหาเงิน พอมีเงินแล้ว พาหะก็เปิดใช้ร้านค้าในพื้นที่ได้ และยังซื้อของที่อยากได้ได้ทุกอย่าง"
"ขายของ! ยังทำแบบนั้นได้อีกเหรอ?"
"อืม ได้! เช่น พาหะเอาวัตถุโบราณภาพวาดโบราณ หรือเครื่องเคลือบ สำริด รวมถึงเหรียญโบราณและของสะสมโบราณอื่น ๆ ไปขายในร้านค้าในพื้นที่ได้"
"วัตถุโบราณภาพวาด เครื่องเคลือบ เหรียญ... ถูกแล้ว! ของหลายอย่างในยุคนี้เอาไปขายในอนาคตได้เป็นวัตถุโบราณ ระบบ ขอบคุณที่เตือนนะ"
"ไม่ต้องขอบคุณ เตือนให้พาหะใช้ร้านค้าในพื้นที่ได้อย่างถูกต้องเป็นหน้าที่ของเรา!"
ซ่งเสี่ยวถังจึงแอบเดินหลุดเข้าไปในห้องเก็บสินค้าของร้านขายของชำ แล้วค้นหาของอย่างถี่ถ้วน
ข้างในล้วนเป็นของใช้ประจำวัน ไม่นับเป็นวัตถุโบราณ
ท้ายที่สุด เธอพบเตาธูปทองแดงสามขาลายเถาเถาเอี้ยในมุมเก็บของเศษ และพบห่อหุ้มด้วยกระดาษกันน้ำมันอยู่ใต้ชั้นวางของ เปิดดูก็เป็นชามเครื่องเคลือบสองใบเขียนลวดลายดอกไม้และนกสื่อความหมายร่ำรวยถึงบุกร่วมหัว
ไม่แน่ใจว่าคุณพ่อเลี้ยงของเธอตั้งใจวางไว้ตรงนั้นหรือเปล่า สุดท้ายเธอยังพบที่หมึกหินตวนสลักลวดลายงดงามอีกหนึ่งชิ้น
เธอจึงถามด้วยความคิด "ระบบ ต้องทำยังไง?"
"ร้านค้าในพื้นที่ปัจจุบันอยู่ในระดับเริ่มต้น พาหะเลือกวิธีฝากขายได้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งเสี่ยวถังจึงตอบด้วยความคิด "ได้ งั้นฉันฝากขาย"
คำพูดเพิ่งจบ พริบตาเดียวสิ่งของสี่ชิ้นก็หายไปจากพื้น
ไม่คิดว่าจะสำเร็จจริง ๆ
ซ่งเสี่ยวถังใจเต้นวูบวาบ รออย่างใจเย็น
ไม่นาน หน้าจอของร้านค้าในพื้นที่ก็ปรากฏตรงหน้าเธอ บนนั้นเขียนแจ้งรายการสินค้ารอขายไว้:
หนึ่ง ชื่อสินค้า: 【เตาธูปทองแดงสามขาหูรูปสัตว์แผ่นบางลายเถาเถาเอี้ยสลักมือยุคสาธารณรัฐ】
จำนวน: หนึ่ง
ราคาแนะนำขายทันที: 3,600 หยวน
ซ่งเสี่ยวถังไม่คิดว่าหม้อทองแดงเล็ก ๆ ที่ดูไม่มีอะไรนี่จะมีค่าขนาดนั้น
สอง ชื่อสินค้า: 【ชามเครื่องเคลือบเฟินไชฉลุทองลวดลายดอกไม้นกร่ำรวยถึงบุกร่วมหัวยุคสาธารณรัฐ】
จำนวน: สอง
ราคาแนะนำขายทันที: 1,800 หยวน
สาม ชื่อสินค้า: 【ที่หมึกหินตวนยุคสาธารณรัฐ】
จำนวน: หนึ่ง
ราคาแนะนำขายทันที: 300 หยวน
【รวมราคา】: 5,700 หยวน
ซ่งเสี่ยวถังเดิมคิดว่าที่หมึกหินตวนยุคสาธารณรัฐนั้นมีค่าที่สุด ไม่คิดว่ากลับมีค่าน้อยที่สุดแทน
บรรทัดล่างสุดของหน้าจอเป็นแจ้งเตือน: 【ต้องการขายทันทีทั้งหมดหรือไม่】
ซ่งเสี่ยวถังรีบท่องด้วยความคิดทันทีว่า【ตกลง】
ทันทีเธอก็ได้ยินเสียง "ติ๊งต๊อง" ดังอยู่ในเสมือนเสียงดนตรีจากสวรรค์ "ยอดเงิน 5,700 หยวนเข้าบัญชีร้านค้าในพื้นที่ของคุณแล้ว"
เสียงแจ้งเงินเข้าเพิ่งผ่านไปหนึ่งวินาที ซ่งเสี่ยวถังก็ได้ยินข้อความแจ้งจากระบบดังขึ้นในหัว: "ตรวจพบยอดเงินคงเหลือในร้านค้าในพื้นที่ปัจจุบันเท่ากับต้าหยาง 16 ใบ ผูกระบบค่าเงินของกาลอวกาศปัจจุบันเสร็จสิ้น เปิดใช้ร้านค้าในพื้นที่แล้ว"
ซ่งเสี่ยวถังไม่คิดว่า 5,700 หยวนจะแลกได้แค่ต้าหยาง 16 ใบ และของที่ขายไปขายได้เร็วเสียขนาดนี้
ระบบอธิบายว่า "พาหะ แพลตฟอร์มซื้อขายของร้านค้าในพื้นที่เชื่อมต่อกับทุกประเทศบนโลกใบนี้"