ซ่งเสี่ยวถังเข้าใจแล้ว แท้จริงแล้วระบบสามารถแปลงสกุลเงินของศตวรรษที่ 21 ให้เป็นต้าหยางและเหรียญทองแดงของยุคนี้ได้อัตโนมัติ
นั่นหมายความว่า เมื่อซ่งเสี่ยวถังซื้อสินค้าจากศตวรรษที่ 21 ร้านค้าในพื้นที่จะแปลงราคาเป็นต้าหยางหรือเหรียญทองแดงให้อัตโนมัติ
ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก จอมายความจำเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
บนจอมีข้อความแจ้งขึ้นมาว่า 【ราคาสินค้าในร้านค้าในพื้นที่จะถูกคิดตามระบบเงินตราของภาวะเวลา-อวกาศปัจจุบัน】
หน้าร้านของร้านค้าในพื้นที่จัดวางไว้คล้ายแพลตฟอร์มช้อปปิ้งออนไลน์ของศตวรรษที่ 21 ขอเพียงมียอดคงเหลือในร้านค้าในพื้นที่ก็ซื้ออะไรบนแพลตฟอร์มก็ได้ทั้งนั้น
ซ่งเสี่ยวถังใช้ความคิดพลิกดูหน้าสินค้าในร้าน แล้วพบว่าของทุกอย่างในร้านค้าในพื้นที่ถูกแปลงราคาเป็นราคายุคนี้ให้อัตโนมัติจริง ๆ
ซ่งเสี่ยวถังเพิ่งเดินไปถึงประตูหลังของร้านของชำ ก็เจอซ่งต้าคุยที่เดินมาหาเธอพอดี
เขาถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยว่า “หนูน้อย ทำไมหายไปนานจังล่ะ”
ซ่งเสี่ยวถังเงยหน้ายิ้มตอบว่า “ท้องไม่ค่อยสบาย เลยนั่งในห้องน้ำนานหน่อย”
“หนักหนาหรือเปล่า” ซ่งต้าคุยถามอย่างเป็นห่วงเต็มหน้า
“หนูน้อยไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว”
“เดี๋ยวหนูน้อยจะดื่มน้ำตาลแดงร้อน ๆ สักหน่อยไหม จะได้ช่วยให้ท้องสบายขึ้น”
ยุ่งมาทั้งเช้า ซ่งเสี่ยวถังกำลังกระหายน้ำพอดี
จึงตอบไปอย่างน่ารักว่า “ค่ะ!”
เธอจิบน้ำตาลแดงทีละคำ ๆ พลางคำนวณในใจอย่างเงียบ ๆ แล้วพบว่ายังไงก็ใช้เงินซื้อของจากศตวรรษที่ 21 โดยตรงคุ้มกว่า
คิดถึงสภาพของครอบครัวตอนนี้ แนวโน้มใหญ่ของยุคนี้เธอเปลี่ยนไม่ได้ แต่จะให้เธอคลึงชีวิตอยู่วัน ๆ หนึ่งแบบปล่อย ๆ รอตาย เธอไม่ยอมแน่
เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อให้ดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีเครื่องช่วยติดตัว
เมื่อสวรรค์ให้เธอข้ามเวลามาแบบนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่งแน่ ซ่งเสี่ยวถังรู้สึกว่าเธอควรทำอะไรสักอย่าง ไม่เช่นนั้นการข้ามเวลาครั้งนี้ก็ไร้ความหมายเสียเปล่า
ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยในยามคับขันก็ยังปกป้องตัวเองได้ เพราะฉะนั้น ซ่งเสี่ยวถังอยากซื้ออาวุธไว้ป้องกันตัวจากในร้านค้าในพื้นที่
เธอจึงใช้ความคิดค้นหาในหน้าค้นหาของร้านค้าในพื้นที่ สินค้าสารพัดชนิดว่ากล่าวได้ว่ามีครบทุกอย่าง แต่เสียดายที่ส่วนใหญ่เป็นสีเทา
ชาติก่อนซ่งเสี่ยวถังอ่านนิยายแนวระบบมานับไม่ถ้วน เรื่องแบบนี้เธอจึงรู้ สีเทาแปลว่าไม่มีสิทธิ์ซื้อ ต้องอัปเกรดระดับก่อนถึงจะมีสิทธิ์ซื้อได้
เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นบนจอของร้านค้าในพื้นที่ทันที 【ปัจจุบันการซื้ออาวุธในร้านค้าในพื้นที่ต้องอัปเกรดระดับก่อน】
“ระบบ ต้องทำอย่างไรร้านค้าในพื้นที่ถึงจะอัปเกรด”
“พาหะคะ ก็ต้องซื้อของเยอะ ๆ สิคะ! ยิ่งใช้เงินมาก ระดับก็ยิ่งเพิ่มเร็วค่ะ”
“อ้อ แบบนั้นเหรอ! ดูท่าเราต้องหาเงินกันเพิ่มแล้วล่ะ”
แต่ชั่วขณะนี้เธอยังไม่คิดออกว่าจะหาเงินหรือของโบราณราคาแพงจากที่ไหน หรือจะหยิบของจากร้านของชำไปขายให้ร้านค้าในพื้นที่ไปตลอดเหรอ?
แบบนั้นไม่ใช่แค่ได้เงินน้อย ยังเปิดเผยความลับได้ทุกเมื่ออีกด้วย
แต่ตอนนี้ตัวเองยังเป็นเด็กจิ๋วอายุแค่หกขวบ อยู่ท่ามกลางยุคมืดอุจาดแบบนี้ ถ้าไม่มีผู้ใหญ่ค้ำจุน ตัวคนเดียวยากจะปกป้องตัวเอง
แถมเรื่องหาของโบราณด้วย ถ้าไม่มีผู้ใหญ่ช่วย เด็กอย่างเธอคนเดียวทำได้จริงหรือ
เอาน่า! ไม่คิดแล้ว ทีละก้าวแล้วกัน!
เรื่องนี้ซ่งเสี่ยวถังไม่อยากกังวลมากตอนนี้ เธอตัดสินใจจะมอบความสุขจากการช้อปปิ้งสักหน่อยก่อน รู้สึกว่ามีแต่การซื้อของแบบนี้เท่านั้นที่ทำให้เธอลืมเรื่องหนักใจไปชั่วคราว
แต่เธอก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะซื้ออะไรดี อีกอย่างตอนนี้ยอดคงเหลือไม่มาก เธอกลัวจะเปิดเผยความลับ จึงไม่กล้าซื้อของให้คนที่บ้านตามใจชอบโดยพลการ
เธอจึงซื้อขนมเค้ก คุกกี้ เนื้อเค็ม ลูกกวาดนมไต๋ป๋ยถู่ และลูกเกดแห้งและผลไม้แห้งสารพัดอย่างมาไว้กินเอง ของพวกนี้ใช้เงินไม่มาก เอาที่เอาใจลิ้นของตัวเองก่อนแล้วกัน
ไม่เช่นนั้น ถ้าวันหนึ่งตายกะทันหัน จะเสียดายที่เงินไม่ได้ใช้หมดสายไป
เธอวางแผนจะแอบกินเอง แล้วอีกอย่างคือลองใช้ขนมแลกของเก่าในบ้านของเด็ก ๆ แถวนี้ดูว่าจะได้หรือเปล่า
เธอไม่รู้ว่าเวลาในพื้นที่พิเศษหยุดนิ่งอยู่หรือไม่ กลัวซื้อมาเยอะจะเสีย จึงซื้อของแต่ละอย่างมาไม่มากนัก
ยังไงก็ได้เงินคงเหลืออยู่ กินหมดเมื่อไรก็ซื้อเพิ่มได้ทุกเมื่อ
เธอตั้งที่อยู่จัดส่งไว้ที่พื้นที่พิเศษของระบบโดยตรง จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องรับของอีก
แต่มือเปล่าไม่มีอะไรไว้ป้องกันตัวไว้ชีวิต ซ่งเสี่ยวถังรู้สึกไม่อิ่มใจอยู่ดี
ก็เหมือนกับโรคกลัวกำลังล้ำพอไม่ทันยุคที่คนยุคหลังมักพูดถึงกันบนโลกออนไลน์นั่นแหละ
ผ่านการค้นหามาอยู่ยาว เธอสุดท้ายพบว่าในร้านค้ามีไม้พลังไฟฟ้าแรงสูงขาย
ไม้พลังไฟฟ้าแรงสูงเนี่ย ของดีชนิดหนึ่งแท้ ๆ
ไม่คิดเลยว่าของชิ้นนี้จะเหมาะกับเธอที่ตอนนี้แรงกาศไม่มีแม้แต่เป็ดตายสักตัว
ไม่ต้องคิดเลย ซื้อทันที แพงแค่ไหนก็ต้องซื้อ แถมเธอยังซื้อทีเดียวสองอัน
จ่ายเงินเสร็จ มองยอดคงเหลือที่ค่อย ๆ ลดลงทีละน้อย หัวใจของซ่งเสี่ยวถังก็หวิวขึ้นมา แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งไป
จึงวางแก้วน้ำตาลลง แล้วหันไปบอกซ่งต้าคุยว่า “คุณพ่ หนูน้อยขอไปนั่งตากแดดหน้าร้านนะคะ”
ซ่งต้าคุยยกมือลูบหัวเล็ก ๆ ของซ่งเสี่ยวถัง พูดเสียงอ่อนโยนว่า “ไปเถอะลูก! ตากแดดพอหน่อยก็กลับบ้านมากินข้าวกลางวันนะ”
บ่ายวันนั้น หลังตื่นจากงีบ ซ่งเสี่ยวถังนั่งก้ม ๆ เงย ๆ อยู่บนเก้าอี้เตี้ยหน้าร้าน มองผู้คนที่เดินไปมาบนถนนอย่างใจลอย
ซ่งเสี่ยวถังนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรบางอย่าง จึงใช้ความคิดถามไปว่า “ระบบ แพ็กเกจของขวัญมือใหม่ของฉันหายไปไหน”
“แพ็กเกจของขวัญมือใหม่เหรอคะ”
“ใช่ นี่ไม่ได้ลืมใช่ไหม”
น้ำเสียงที่ซ่งเสี่ยวถังพูดนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“อ๊ะ! เรื่องนั้นเหรอคะ!”
ระบบไม่คิดเลยว่าพาหะของตัวเองจะรู้เรื่องนี้ด้วย
พาหะแม้จะยังเด็ก แต่ปลอมให้จริงยากเสียจริง
จึงรีบตอบไปว่า “ไม่ได้ลืมค่ะ เดี๋ยวเตรียมให้พาหะทันทีเลยค่ะ”
ได้ยินว่าระบบกำลังจะเตรียมให้ ดวงตาของซ่งเสี่ยวถังเป็นประกาย คิดในใจว่า มีจริงด้วย! นึกไม่ถึงว่าเดาถูกจริง ๆ
เธอโยนลูกกวาดนมไต๋ป๋ยถู่เข้าปากหนึ่งเม็ด นึกถึงไซ้อั้นทั้งเมืองตอนนี้ที่ทหารต่างชาติกับชาวตะวันตกเดินกันเกลื่อนกลาด พวกคนทรยศชาติก็เปะปะราวขี้วัว
บ้านของตัวเองตอนนี้พ่อกับแม่ยังเป็นสมาชิกพรรคใต้ดิน ทั้งคู่เป็นเป้าที่ทหารต่างชาติกับสำนักเลขที่ 76 ต้องการตามจับ
พอร้านของชำถูกเปิดโปง นั่นแปลว่าทั้งครอบครัวอาจต้องเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ
ชีวิตรายวันของพ่อแม่บุญธรรมทั้งสองคนช่างเหมือนเดินอยู่บนเส้นลวด แล้วตัวเธอเองล่ะ ก็ไม่ต่างกันเลย
แต่ซ่งเสี่ยวถังที่ข้ามเวลามาไม่อยากตายง่าย ๆ ขนาดนั้น เธออยากมีชีวิตอยู่ให้ดี อยู่จนถึงวันที่ทั้งประเทศได้รับอิสรภาพ อยู่จนถึงวันที่ประเทศชาติเข้มแข็ง
แม้แนวโน้มใหญ่เธอเปลี่ยนไม่ได้ แต่เธอก็อยากทำสิ่งใดสักอย่างให้เต็มความสามารถของตัวเอง เพื่อพ่อแม่ เพื่อตัวเอง และเพื่อประเทศชาติที่ฉุกเฉินไปทั้งที่
แม้แค่ด้วยความพยายามของตัวเองจะทำให้เพื่อนร่วมอุดมการณ์ของพรรคใต้ดินต้องตายลงไปน้อยลงสักคนสองคนก็ยังดี
เธอนึกขึ้นอีกว่าแพ็กเกจของขวัญมือใหม่มีแค่ครั้งเดียวครั้งเดียวเท่านั้น พลาดครั้งนี้ก็ไม่มีอีก จะลองขอระบบให้เพิ่มหน่อยได้ไหมนะ
จึงลองถามไปว่า “ระบบ ของในแพ็กเกจเลือกได้ไหมคะ ฉันรู้ว่าคำขอนี้เกินไปหน่อย แต่……”
ซ่งเสี่ยวถังพูดต่อเองไม่ออกเสียเอง
ระบบเงียบไปนานไม่ตอบคำถามเธอ จนซ่งเสี่ยวถังคิดว่าคงหมดหวังแล้ว
เสียงของระบบก็ดังขึ้นในจิตสำนึกว่า “ได้ค่ะ แต่พาหะคะ พาหะเลือกได้อย่างเดียวเท่านั้นนะคะ และถ้าขอไม่เกินไป เราจะพยายามตอบสนองให้เต็มที่ค่ะ”
ซ่งเสี่ยวถังจับประเด็นแฝงของระบบได้ ท่าทางจะมีตัวเลือกอื่นอีก
จึงถามไปว่า “ระบบ นอกจากเลือกได้อย่างเดียว มีตัวเลือกอื่นอีกไหมคะ”
“มีค่ะ จับสลาก”
“จับสลาก! จับได้กี่ครั้ง”
“สามครั้งค่ะ”
หนึ่งกับสาม ซ่งเสี่ยวถังเลือกจับสลากสามครั้งอยู่แล้วแน่
จึงถามไปว่า “ระบบ เผยให้หน่อยได้ไหม ว่าจับสลากแล้วได้ของรางวัลอะไรบ้าง”
“ตามสภาพเวลา-อวกาศที่พาหะอยู่ในปัจจุบัน รางวัลล้วนเป็นสิ่งที่ช่วยให้พาหะมีที่ยืนและปกป้องชีวิตตัวเองได้ค่ะ”
“จริงเหรอ! ระบบเก่งมากเลย เอาเป็นจับสลากนะคะ!”
ซ่งเสี่ยวถังดีใจมาก เธอไม่คิดว่าระบบจะใจดีขนาดนี้ คงเป็นห่วงว่าพาหะอย่างเธอไม่มีทางปกป้องตัวเอง จะถูกพ่อแม่ตระกูลซ่งเป็นภาระจนถึงกับโดนเอาชีวิต
เสียงคำตอบพอตกลง ภาพวงล้อจับสลากมายความจำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซ่งเสี่ยวถัง
วงล้อถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดส่วนเจ็ดสี คือแดง ส้ม เหลือง เขียว เขียวขี้ม้า น้ำเงิน และม่วง รางวัลบนนั้นเพียบเลย มีทั้งของใช้ในชีวิตประจำวัน ของกลุ่มการแพทย์ และอาวุธกับกระสุน สารพัดอย่างมีครบ บางอย่างซ่งเสี่ยวถังแม้แต่จะเคยได้ยินก็ไม่เคย