【เรื่องราวในตอนนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้นล้วน ๆ หากมีส่วนใดคล้ายคลึงกับประวัติศาสตร์จริง โปรดอย่านำไปเทียบเคียง】
ปีที่ 27 แห่งยุคสาธารณรัฐ หรือก็คือปี 1938 นั่นเอง
เขตไว่ถานสาธารณะเซี่ยงไฮ้
บ่ายวันหนึ่งช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง!
ราวสองโมงถึงสามโมงเย็น ถนนในเขตไว่ถานคับคั่งไปด้วยรถราและผู้คน ครึกครื้นระรื่นนัก
"พ่อคุณ หนังสือพิมพ์เชินเป้า! สื่อเป้า! ต้ากงเป้า เอาไหมครับ?"
เด็กขายหนังสือพิมพ์ร่างผอมบางเหมือนไม้ขีดไฟตะโกนขายเสียงลั่น พยายามระบายหนังสือพิมพ์ที่เหลือไม่กี่ฉบับในกระเป๋าคล้องคอให้หมด
"บุหรี่ บุหรี่จ้า~ ซัวเดียวเซ็นเตียวจ้า!"
เด็กขายบุหรี่ไม่กี่คนเห็นผู้ดีสวมสูทรองรองเท้าหนังเดินผ่านมา ก็เริ่มส่งเสียงเรียกขายกึกก้อง
แสงแดดส่องผ่านใบไม้รกชันของต้นอู่ทง ทองแสงระยิบระยับลงบนพื้นหินชนวนสองข้างทาง สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ทำให้รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัว
ใบไม้ถูกลมพัดพลิ้วจนส่งเสียงหวีดหวิว ถนนอึกทึกนั้นลอยกลิ่นเขม่าควันถ่านหินปนฝุ่นดินปะปนกัน
เฮ้อ!
เสียงถอนใจเบาจนแทบไม่ได้ยินถูกกลืนหายไปกับเสียงกระดิ่งทองเหลืองของรถลาก เสียงแตรรถยนต์ และเสียงพูดจาภาษาถิ่นซูหนานของคนเดินถนน
ซ่งเสี่ยวถังนั่งเอนตัวพิงอยู่บนเก้าอี้เตี้ยหน้าธุรกิจร้านของชำ หลับตาจนเหลือบางเบา มองเพ้อเจ้อไปที่ผู้คนและรถลากที่ผ่านไปมาหน้าร้าน
เฮ้อ!!!
ไม่รู้นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วในวันนี้ที่ซ่งเสี่ยวถังถอนใจ!
เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ซ่งเสี่ยวถังตื่นขึ้นตอนเช้าแล้วเปิดตามองไปรอบตัว ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงไม้สลักลาย ท่ามกลางความตกตะลึง เธอยังเห็นมุ้งสีเหลืองกร่อน และคานไม้กับกระเบื้องสีเขียวบนเพดาน
ผ่านแสงที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง สายตาของซ่งเสี่ยวถังกวาดมองรอบเตียง ห้องไม่กว้างขนาดนั้นจัดวางเรียบง่าย มีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าเก่าหนึ่งตัว "ที่นี่ที่ไหนกัน?"
ระหว่างที่มึนงงอยู่นั้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกับความทรงจำชาติก่อนของเธอก็หลอมรวมเข้าด้วยกันในพริบตา
เธอมองมือตุ่นนุ่มขาวของตัวเอง แล้วจับคู่กับความทรงจำในหัว
ตอนนั้นเอง ซ่งเสี่ยวถังเกือบทั้งตัวสับสนวุ่นวายไปหมด
นาง ซ่งเสี่ยวถัง มนุษย์เงินเดือนธรรมดาคนหนึ่งจากศตวรรษที่ 21 นอนหลับไปครั้งเดียวกลับมาทะลุมิติซะงั้น!
เรื่องทะลุมิติที่เหลือเชื่อแบบนี้ยังไม่พอ กลับมาเกิดในเซี่ยงไฮ้ปี 1938 อีกด้วย ซึ่งก็คือปีที่สองหลังสงครามต่อต้านญี่ปุ่นเริ่มต้นเต็มรูปแบบ
เซี่ยงไฮ้ในตอนนี้คือเกาะร้างที่ตกอยู่ใต้กีบเหยียบของหนูญี่ปุ่น
เรื่องแบบนี้ เธอจะไปหาใครร้องทุกข์ล่ะ?
ซ่งเสี่ยวถังแน่ใจสนิทว่า ตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กหญิงอายุ 6 ขวบคนหนึ่ง
เด็กหญิงคนนั้นชื่อซ่งเสี่ยวถังเหมือนกัน ซ้ำชื่อกับเธอทั้งคน
ระหว่างที่หัวของซ่งเสี่ยวถังยังมั่วซั่วอยู่นั้น หูก็ได้ยินเสียงเรียกของหญิงสาวคนหนึ่งดังมา "หนูน้อย ลุกขึ้นมากินข้าวเช้าเดี๋ยวนี้ ถ้ายังไม่ลุกแดดก็จะสาดถึงก้นแล้วนะ!"
ตอนที่ซ่งเสี่ยวถังกำลังสวมเสื้อผ้าไปพลางบ่นพึมพำด่าสวรรค์ในใจไปพลาง หญิงสาววัยราว 30 ปีท่าทางอ่อนหวานก็เปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง
ดังนั้นคนแรกที่ซ่งเสี่ยวถังได้พบเจอเมื่อมาถึงโลกใบนี้ก็คือแม่ของร่างเดิม — ซูหนาน
หน้าผากเรียบเนียน เส้นผ้าย้อมสีดำสนิทม้วนเป็นมวยไว้ด้วยไม้ปักผมหนึ่งอันท้ายทอย ชุดชีพ่ายผ้าฝ้ายลายดอกพิมพ์สีครามลำลองยาวถึงน่อง เท้าสวมรองเท้าผ้าใบสีดำหนึ่งคู่
ซ่งเสี่ยวถังแน่ใจว่าตาไม่ฝาด ชุดที่แม่ของร่างเดิมอย่างซูหนานสวมอยู่คือชุดชีพ่ายที่ตัดจากผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด
ความรู้พื้นฐานระดับนี้ซ่งเสี่ยวถังยังมีอยู่ ไม่ต้องถามใคร แค่ดูเสื้อผ้าที่หญิงสาวสวมและสำเนียงการพูด ซ่งเสี่ยวถังก็รู้แล้วว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ยุคไหน ที่ไหน?
น่าจะเป็นเซี่ยงไฮ้สมัยยุคสาธารณรัฐ ผิดพลาดไม่ได้แน่!
ชาติก่อนอ่านนิยายทะลุมิติมาเยอะ เรื่องทะลุมิตินั้นเธอยอมรับได้ แต่มาเกิดในยุคสาธารณรัฐทศวรรษ 30-40 ที่เซี่ยงไฮ้แห่งนี้ ที่ที่สายลมเยอะช้ากว่าหมา สายลับเดินเกลื่อนกลาด นี่มันจะเอาชีวิตคนให้โดนดาบปลายปืนหรือไงกัน?
มันพ่อเธอจริง ๆ! ซ่งเสี่ยวถังอยากปล่อยคำด่าหยาบยาวเป็นเซียน
เธอทำบาปอะไรไว้กันนะ? นอนหลับดี ๆ กลับมาเกิดในยุคมืดมนแบบนี้ มันผีเข้าจริงหรือเปล่าเนี่ย! "หนูน้อยลุกแล้วหรอ! วันนี้น่ารักจัง มา แม่ช่วยกระดุมให้"
แววตาของซูหนานที่มองซ่งเสี่ยวถังเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่
กลิ่นเครื่องสมุนไพรคุ้นเคยจากตัวของซูหนานทำให้ใจที่ร้อนรนของซ่งเสี่ยวถังสงบลงทันที นิสัยของเธอเองก็เป็นแบบอยู่ที่ไหนก็ปรับตัวได้ จึงคิดออกเร็ว ๆ
เธอปรับทัศนคติของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
มาถึงแล้วก็ขออยู่อย่างสงบตามสบายแล้วกัน!
เธอจึงกอดคอซูหนานอย่างเป็นธรรมชาติแล้วแหย่เสียงเล็ก ๆ ว่า "แม่จ๋า!"
ซูหนานได้ลูกสาวแสดงความรักใกล้ชิดเช่นนี้รู้สึกชื่นใจเป็นที่สุด แต่ก็ยังพูดว่า "อายุหกขวบแล้วยังชอบแหย่เสียงอยู่อีก มา ไปแปรงฟ้าล้างหน้าเร็ว ๆ อย่าให้พ่อรอนาน!"
เมื่อแม่ลูกแต่งตัวเสร็จและเดินออกมาจากห้อง อาหารเช้าก็จัดวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ข้าวต้มสามชามคือใหญ่สองเล็กหนึ่ง ขนมคลุกงาห้าชิ้น ปลาเค็มจานหนึ่ง ผักดองจานหนึ่ง และเต้าหู้ยี้จานเล็กอีกหนึ่งจาน
บนโต๊ะอาหาร ซ่งเสี่ยวถังได้เห็นพ่อของร่างเดิม ซ่งต้าคุย
ซ่งต้าคุยดูท่าจะอายุราวสามสิบเศษ ใบหน้าสี่เหลี่ยม คานมน ดวงตาขนาดกำลังดี สวมชุดฉงจวั่นสีกรมท่าที่รัดกระดุมเรียบร้อยทุกดุม ผมทรงสั้นสะอาดช่วยให้เขาดูกระฉับกระเฉงเป็นที่สุด
เมื่อมองเห็นซ่งเสี่ยวถัง แม้แววตาจะยังมีความฉลาดเชิงพ่อค้าอยู่แฝง แต่สายตาของเขากลับอ่อนโยน ดวงตาเปี่ยมรอยยิ้ม
ระหว่างที่ซ่งเสี่ยวถังยังไม่รู้จะทักทายซ่งต้าคุยอย่างไรดี
เขาก็ยื่นมือมากอดซ่งเสี่ยวถังขึ้นมาวางบนตัก แล้วพูดถามว่า "หนูน้อย นอนหลับไปครั้งเดียว หรือว่าจำพ่อไม่ได้แล้ว?"
ตอนที่ซ่งเสี่ยวถังถูกอุ้มขึ้นฉับพลัน เธอสะดุ้งเฮงไปทั้งตัว ร่างแข็งทื่อไปเล็กน้อย
ตอนนี้ได้ยินซ่งต้าคุยถามเช่นนั้น เธอกลัวว่าจะเผยความลับ จึงรีบปรับใจแล้วเอ่ยเสียงเด็ก ๆ ว่า "พ่อ!" "อือ! เด็กดี ค่อย ๆ กินข้าวเช้าก่อน แล้วหนูจะอยู่บ้านกับแม่ หรือไปเที่ยวร้านกับพ่อ?"
ซ่งเสี่ยวถังตอบอย่างน่าเอ็นดูว่า "ไปร้านกับพ่อ!"
เธอคิดว่า ทะลุมิติมาอยู่ยุคมืดมนแบบนี้แล้ว ก็ต้องสู้เพื่ออยู่ให้ได้
ดังนั้นสิ่งแรกที่ซ่งเสี่ยวถังต้องทำคือทำความเข้าใจระดับราคาสินค้าของยุคนี้ ชาติก่อนเธอเคยค้นข้อมูลที่เกี่ยวข้อง รู้ว่าตอนนี้เซี่ยงไฮ้ใช้ธนบัตรฟ่าปี้เป็นสื่อกลางทางการเงิน
ฟ่าปี้เริ่มออกใช้ในปี 37 ตอนนั้นธนบัตรหนึ่งฉบับแลกเหรียญต้าหยางได้หนึ่งเหรียญ
ตามราคาสินค้าของเซี่ยงไฮ้ตอนนั้น ฟ่าปี้ร้อยฉบับซื้อข้าวสารได้ถึงสี่พันชั่ง ซื้อวัวใหญ่ได้สองตัว
แต่พอถึงปีนี้ ฟ่าปี้ร้อยฉบับซื้อวัวใหญ่หนึ่งกับวัวเล็กหนึ่งเท่านั้น
ปีหน้าฟ่าปี้ร้อยฉบับจะซื้อวัวใหญ่ได้แค่ตัวเดียว และปีหลังจากนั้นจะซื้อได้แค่วัวเล็กหนึ่งตัวเท่านั้น!
พอถึงปี 45 ฟ่าปี้ร้อยฉบับจะซื้อปลาได้แค่หนึ่งตัวเท่านั้น
เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ เล่ากันว่าตอนที่ฟ่าปี้มีมูลค่าตกต่ำที่สุด ฟ่าปี้ร้อยฉบับจะซื้อข้าวสารได้แค่สี่เม็ดเท่านั้น
ซ่งเสี่ยวถังไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่ แต่เธอรู้ว่าฟ่าปี้จะกลายเป็นของไร้ค่านั้นเป็นความจริง
เธอต้องหาโอกาสที่เหมาะสมเกลี้ยกล่อมผู้ใหญ่ในบ้านเอาฟ่าปี้ทั้งหมดไปแลกเป็นต้าหยางให้ได้
แต่สำหรับเด็กอายุแค่ 6 ขวบอย่างเธอ นี่แทบเป็นปัญหาใหญ่ยิ่งกว่าฟ้า มีบ้านไหนที่ผู้ใหญ่จะเชื่อคำพูดของเด็กหกขวบกันล่ะ
คิดถึงตรงนี้ ซ่งเสี่ยวถังก็ถอนใจหนักอีกครั้ง
เพราะการทะลุมิติมาอยู่ยุคทศวรรษ 30 ของโลกคู่ขนานใบนี้ยังไม่พอ ที่หนักหน่วงที่สุดคือ จากการสังเกตอย่างละเอียดตลอดหลายวันที่ผ่านมา ซ่งเสี่ยวถังพบว่าร้านของชำของบ้านร่างเดิมนี่มันเป็นจุดพักสินค้าลับของพรรคคอมมิวนิสต์จีนซะอีก
ไม่ต้องพูดถึง พ่อแม่ของร่างเดิมทั้งคู่ต้องเป็นสมาชิกพรรคใต้ดินแน่ ๆ
แค่นึกภาพออกเธอก็ขนลุกวูบไปทั้งหัวใจ ซ่งเสี่ยวถังเธอเป็นแค่คนธรรมดา แถมยังอายุแค่หกขวบ ทะลุมิติมาอยู่ยุคที่สายลมจากทุกชาติเกลื่อนกลาดแบบนี้ เธอจะเอาชีวิตรอดยังไงกัน?
ฆ่าตอดอง? อย่าหวังเลย!
เธอสู้สุด ๆ ก็แค่ตัวประกอบตายร้ายคนหนึ่งเท่านั้นเอง!
เฮ้อ!!
ซ่งเสี่ยวถังทำได้แค่ถอนใจอีกครั้ง!
หน้าร้านของชำที่บ้านไม่กว้างนัก มองตาเดียวเห็นหมดทั้งร้าน แต่ทำเลดีมาก อยู่ติดถนน แถมถนนสายนี้ที่ไม่แม้จะกว้างก็ยังครึกครื้นมาก
ร้านอาหารเล็ก ๆ ในแถวนี้เปิดหลายร้าน ยังมีร้านขายข้าวปลาอาหาร มีคลินิกแพทย์ สำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์เล็ก ๆ ร้านเย็บผ้า ร้านซ่อมนาฬิกา ร้านแกะตราประทับ และท้ายถนนยังมีสำนักงานทนายความอีกแห่ง
โดยรวมแล้วถนนสายนี้คึกคักมาก
ในความทรงจำของร่างเดิม บนถนนสายนี้ยังมีร้านของหมักที่ขายเป็ดเคี่ยวสมุนไพรแบบพิเศษอีกร้านหนึ่ง รสชาติอร่อยมาก หนังกรอบกรุบกรอบ กระดูกหวานนุ่ม เนื้อเป็ดยังมีกลิ่นไวน์เชาซิงหอมอ่อน ๆ ติดอยู่
เธออยากลองชิมเหลือเกิน
มาอยู่โลกใบนี้ได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ซ่งเสี่ยวถังรู้ว่าตอนนี้กลับไปไม่ได้แน่ ๆ
เธอจึงยอมรับชะตากรรม!
รถถึงภูเขาย่อมมีทางออกเสมอ ท้องฟ้าให้เธอทะลุมิติมาที่นี่ ย่อมมีเหตุผลแน่นอน เธอปลอบใจตัวเองว่า สวรรค์คงไม่ปล่อยให้เธอตายง่าย ๆ แบบนั้นหรอก!
งั้นก็ขอสนุกไปก่อนแล้วกัน
เธอเชื่อว่าระบบกับถ่ายทอดพลังพิเศษ คู่หูมาตรฐานของนักทะลุมิติทั้งหลาย อย่างน้อยตัวเองก็ต้องได้รับอย่างหนึ่งแน่! "เชียะ!"