“ประธาน! ของในห้องลับขนออกมาหมดแล้วครับ!”
อาสาสมัครยามคนหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามารายงานสถานการณ์
“ค้นต่อไป! ค้นทุกห้องให้ละเอียด อย่าปล่อยให้เหลือแม้แต่มุมอับ!”
ประธานคอมมูนสั่งเสียงเข้ม สีหน้าบึ้งตึง
เมื่อสี่ปีก่อน มีคนตายมากมายที่ทีมผลิตหมู่บ้านติงเจียชง ประธานคอมมูนคนนี้ก็พลอยถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย
ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เขาอยากยิงเฉากังให้ตายคาที่เสียเดี๋ยวนั้น!
หลังจากค้นห้องค้นหีบกันต่ออีกสิบกว่านาที นมมอลต์หกขวด น้ำตาลขาวครึ่งกระป๋อง น้ำตาลแดงหนึ่งถุงเต็ม ๆ รวมถึงผ้าใหม่เอี่ยมอีกหลายพับก็ถูกค้นพบ
“ให้ตายเถอะ! ตอนแรกผมนึกว่าของที่เถี่ยจู้มีเยอะแล้ว พอมาเทียบกับนี่ กลายเป็นคนละเรื่องเลย!”
“นั่นสิ! มิน่าล่ะ สองพี่น้องเฉาหมาจื่อถึงได้อ้วนตุ้บมาตลอดสี่ปีก่อน ที่แท้ก็แอบกินข้าวกับนมมอลต์อยู่บ้านทุกวันนี่เอง!”
“พวกนี้โลภกันจริง ๆ จิตสำนึกคงโดนหมากินไปหมดแล้ว!”
......
สมาชิกสหกรณ์ต่างพูดกันคนละประโยคสองประโยค น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและไม่ยอมรับ
การจดบันทึกดำเนินไปจนมืดค่ำ พอคำนวณยอดออกมา ตัวเลขที่ได้ก็ทำเอาทุกคนสูดปากด้วยความตกใจ!
ข้าวสารสามพันแปดร้อยชั่ง ของเก่าและภาพวาดอักษรกว่าสองร้อยชิ้น เหรียญเงินหกสิบสามเหรียญ และทองคำแท่งสิบห้าแท่ง!
ภายใต้นโยบายปราบปรามอย่างหนักของขบวนการจับหนึ่งปราบสาม นี่คือผู้ยักยอกทรัพย์รายใหญ่ระดับสูงสุด เป็นเป้าหมายสำคัญที่ต้องจัดการ ยิงให้ตายสามครั้งก็ยังไม่เกินไปด้วยซ้ำ
ถ้าลุงของเฉาหมาจื่อมีส่วนร่วมด้วย ก็หนีไม่พ้นโทษประหารเหมือนกัน