“ไอ้เด็กตัวดี ว่าง ๆ ก็ไปหาคุณปู่หานที่บ้าน ให้คุณย่าหานสอนอะไรให้บ้าง!”
“ท่านเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแพทย์จีน ต่อไปพอเข้าเขาไป เจอสมุนไพรมีค่าก็เก็บมาเผาเป็นฟืนได้เลย!”
ผู้กำกับหู่เอ่ยอย่างหงุดหงิด
พอพูดถึงสมุนไพรมีค่า เถี่ยจู้ก็นึกถึงต้นไม้สองต้นบนยอดเขาที่สูงที่สุดในส่วนลึกของเขาเยียนชานเมื่อชาติก่อนขึ้นมาได้ทันที
“ได้ครับ กลับไปแล้วผมจะไปหาคุณปู่หาน ว่าแต่พวกคุณสองคนมาหากลางดึกแบบนี้ แค่มาเพื่อเรื่องนี้เหรอครับ”
“ใช่!”
“ฮ่า ๆ เขากวางให้พวกคุณสองคนได้ไม่มีปัญหา แต่ผมอยากเก็บอวัยวะเพศกวางไว้แช่เหล้าดื่มเองในอนาคต”
“ดื่มบ้าอะไร! เมียยังไม่มีวี่แววด้วยซ้ำ จะดื่มของพรรค์นั้นไปทำไม” ผู้จัดการหวังหัวเราะพลางด่าเขา
“พวกคุณสองคนก็ใกล้ห้าสิบกันแล้ว ดื่มไปก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี!”
เถี่ยจู้หัวเราะเยาะ
“เหลวไหล ไม่ใช่พวกเราดื่มสักหน่อย”
“คืนนี้โรงงานเลี้ยงรับรองผู้บริหาร ฉันเผลอพูดถึงเรื่องที่นายล่ากวางซีกาไป ผู้บริหารคนนั้นพ่อปวดเอว เลยเจาะจงขอของพวกนี้ไปแช่เหล้า”
ผู้จัดการหวังอธิบายที่มาที่ไปให้กระจ่าง
“แล้วทำไมลุงหู่ถึงมาด้วยกันล่ะครับ”
“ผู้บริหารคนนั้นได้ยินเจ้าหมอนี่พูดว่านายเป็นหลานชายฉัน เลยให้เราสองคนมาด้วยกันเสียเลย”
ผู้กำกับหู่ชี้ผู้จัดการหวังพลางพูดกลั้วหัวเราะ
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!”
“ถึงผมจะไม่ได้ใช้ แต่ก็อยากเก็บไว้ให้พ่อกับลุงใหญ่บำรุงร่างกายเหมือนกันครับ”
เถี่ยจู้เพิ่งพูดจบ สองพี่น้องก็รีบโบกมือปฏิเสธ จะเอาของที่ควรให้คนในครอบครัวของตัวเองได้อย่างไร
“พวกเราไม่ใช้! ไม่จำเป็นหรอก!”
เห็นท่าทีของทั้งสองคน ผู้จัดการหวังก็รู้ว่าคงไม่มีทางได้ของไปเปล่า ๆ