ได้ยินดังนั้น
เถี่ยจู้ยิ้มพลางโบกมือ
“อยู่ห้องผู้ป่วยเดียวกัน ถือว่ามีวาสนาต่อกัน จะพูดถึงตั๋วอะไรนั่นทำไม”
“ใครไม่มีเรื่องลำบากใจบ้างล่ะ ทุกคนก็เหมือนกันทั้งนั้น เดี๋ยวผมตักให้พวกคุณคนละชาม!”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นตักให้สามีของหญิงคลอดลูกทั้งสามคน คนละชาม
หญิงคลอดลูกทั้งสามคนเอ่ยขอบคุณไม่หยุด
ในครอบครัวที่ยากจนที่สุด ภรรยาของเขาประคองชามไว้ พลางสะอื้นว่า “น้องชาย คุณเป็นคนดีจริง ๆ!”
“ยุคนี้จะได้กินเนื้อติดมันสักคำช่างยากเหลือเกิน!”
หญิงคลอดลูกทั้งสามคนได้กินเนื้อกันคนละไม่กี่ชิ้น ไม่นานก็ทั้งกินทั้งดื่มหมดเกลี้ยง กินเสร็จยังไม่ลืมเลียริมฝีปาก รสชาติชวนให้คิดถึงไม่รู้ลืม
ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรส ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกดังโครม
ครอบครัวที่กินโจ๊กข้าวฟ่างเข้ามา แม่สามีของหญิงคนนั้นจูงเด็กชายวัยหกขวบเข้ามาด้วย
เด็กชายเพิ่งก้าวเข้าประตู ก็สูดจมูกดมฟุดฟิด
จากนั้นก็มองเนื้อในชามของสามป้าตาไม่กะพริบ พลางดึงแขนหญิงชรา “คุณย่า หอมจังเลย! หนูก็อยากกินเนื้อ!”
“หลานรักของย่า เราไม่กินของนั่นหรอก เดี๋ยวให้แม่แบ่งไข่ตุ๋นให้หนูสักหน่อย หอมกว่าเนื้อสิบเท่า!”
“ไม่เอา! หนูจะกินในชามของเขา หนูจะกินเนื้อ!”
หญิงชรามองหม้อดินใบใหญ่บนโต๊ะ คิดว่าข้างในคงยังเหลืออยู่แน่ จึงถือชามเดินเข้าไปหา
“สหายหนุ่ม หลานชายคนโตของฉันร้องจะกินเนื้อ ข้างในน่าจะยังเหลือใช่ไหม แบ่งให้พวกเราสักสองสามชิ้นได้หรือเปล่า”
“ไม่ได้ครับ นี่เป็นของบำรุงร่างกายให้ป้าสามีของผม ตอนนี้เธอต้องประคองครรภ์ แม้แต่น้ำแกงผมกับสามป้ายังเสียดายไม่กล้าดื่ม นับประสาอะไรกับเนื้อ”