นี่แหละคือจุดประสงค์ที่เขามาที่นี่
กระสุนที่ปู่ให้มาเหลืออยู่ไม่กี่นัดแล้ว
พรุ่งนี้กลับหมู่บ้าน มะรืนก็ต้องขึ้นเขาและค้างในป่าหนึ่งคืน กระสุนย่อมต้องเตรียมให้พอ
“ขายกันโต้ง ๆ คงไม่กล้าหรอก แต่ฉันรู้ว่าใครมีของ!”
น้อยเฮยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้น
“พาฉันไป”
“ได้เลย ตามมา”
น้อยเฮยพาเถี่ยจู้เลี้ยวไปเลี้ยวมา ก่อนจะมุดเข้าไปในตรอกแคบ แล้วเคาะประตูบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง
“ใครน่ะ?”
“พี่ต้าป้า ผมเซี่ยวเฮอจื่อ เป็นลูกน้องพี่หลิว พาลูกค้ามาหาพี่ครับ”
ประตูบ้านส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดพลางเปิดออก
เถี่ยจู้เหลือบมองแล้วก็เข้าใจทันทีว่าทำไมหมอนี่ถึงได้ชื่อว่าพี่ต้าป้า
บนใบหน้าของอีกฝ่ายมีรอยแผลเป็นยาวจากมีด ลากจากหางตาลงไปถึงคาง แค่มองก็ชวนขนลุกแล้ว
ทั้งสองเข้าไปในลานบ้าน พี่ต้าป้าโผล่หน้าออกไปมองซ้ายมองขวาในตรอก พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ถึงปิดประตูให้สนิท
“จะเอาอะไร?”
พี่ต้าป้าจ้องเถี่ยจู้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“มีกระสุนปืนไรเฟิลกับกระสุนปืนพกขนาด 7.92 มิลลิเมตรไหม?”
“มี กระสุนปืนไรเฟิลนัดละสองเหมา กระสุนปืนพกนัดละหนึ่งเหมา”
“ได้”
“ตามมา”
พี่ต้าป้าพาทั้งสองเข้าไปในห้องเก็บฟืน ข้างในมีฟืนกองสูงเกือบถึงเพดาน
ที่มุมห้องมีกองฟางวางอยู่ พี่ต้าป้าปัดฟางออก เผยให้เห็นกล่องกระสุนเจ็ดกล่อง ปืนรุ่นหานหยางสิบกว่ากระบอก ปืนสามแปดกะอีกหลายกระบอก แม้แต่ปืนพกก็ยังมีหลายกระบอก
เถี่ยจู้เหลือบเห็นของชิ้นหนึ่งวางอยู่บนกล่องกระสุน
เมื่อก่อนที่บ้านเขาก็มีอยู่ชิ้นหนึ่ง แต่ภายหลังเขาทำมันพังไป