“หัวหน้าหลิว งั้น...ให้ทั้งหมดเลยเหรอ?”
“แต่ถ้าให้ปืนพกแล้ว ถึงตอนนั้นอย่ามางดให้ผมไรเฟิลแบบ 56ล่ะ...”
เถี่ยจู้ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
“วางใจเถอะ ของแกไม่ขาดแน่ แล้วเรื่องปืนพกฉันตัดสินใจได้เอง แค่กรอกแบบฟอร์มก็เอากลับไปได้เลย!”
“งั้นก็ดีเลย! ขอบคุณนะหัวหน้าหลิว!”
เถี่ยจู้ยิ้มจนแก้มปริ
มีปืนพกสักกระบอกก็ดีเหมือนกัน ถ้าเข้าเขาไปเจอฝูงหมาป่าจริง ๆ กระสุนสิบสองนัดสำหรับสู้ระยะประชิดยังใช้ได้ดีกว่าปืนยาวเสียอีก!
แค่ตอนรับกระสุนเขาก็อดกังวลไม่ได้
เดิมทีคิดว่าจะได้สักร้อยกว่านัด ที่ไหนได้ให้มาแค่ยี่สิบนัด!
ถ้าเจอฝูงหมาป่าจริง ๆ สองแม็กก็ยิงหมดแล้ว!
แต่ก็ช่วยไม่ได้ จำต้องยอมรับไป
หลังออกจากกองรักษาความปลอดภัย เถี่ยจู้นึกขึ้นได้ว่าเนื้อแพะตุ๋นยาจีนในโรงอาหารยังตุ๋นอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว จึงรีบกลับไปรอที่แผนกจัดซื้อ
ตอนกำลังคิดว่าหวังชิวจวี้คงมาหาเรื่องแซวเขาสักสองประโยค แต่กลับไม่เห็นเจ้าตัว
ถามหัวหน้าแผนกฉินถึงได้รู้ว่าเธอลางานไปแล้ว
ต้องเป็นเพราะเรื่องเนื้อแน่ ๆ!
เวลานี้หวังชิวจวี้คงกำลังวิ่งวุ่นหาข้าวกับตั๋วอยู่ข้างนอก
รออยู่พักหนึ่ง
เถี่ยจู้ก็มั่นใจแล้วว่าก่อนหน้านี้เฮ่ยหยูไม่ได้พูดเกินจริง!
ฝีมือทำอาหารของหมอนี่เก่งจริง ๆ!
แถวนี้ไม่มีใครเทียบเขาได้ เถี่ยจู้โน้มตัวเข้าไปสูดกลิ่นหอม แล้วหยิบช้อนซุปเล็กขึ้นมาชิมหนึ่งคำ
พอกลืนลงไปก็รู้สึกราวกับถูกสะกดให้อยากกินต่ออีกคำ
“สุดยอด! เนื้อแพะตุ๋นยาจีนทำออกมาได้หอมขนาดนี้ นายเก่งจริง ๆ!”