“แบ่งให้ได้อยู่แล้ว”
เถี่ยจู้แกล้งเว้นจังหวะ “แต่ที่นี่พวกคุณมีข้าวเอามาแลกไหม?”
“ปีนี้ภัยแล้งหนักมาก พืชผลในไร่นาชนบทเสียหายเกือบหมด ทุกบ้านต้องพึ่งข้าวบริจังประทังชีวิต ชาวบ้านไม่มีทางเลือก ถึงได้รวมกลุ่มกันเข้าป่าล่าสัตว์ ก็เพื่อหาอะไรมากินประทังชีวิตนั่นแหละ”
ผู้จัดการฟังแล้วก็ลำบากใจขึ้นมา “มีอยู่บ้าง แต่ไม่เยอะนะ”
“มีเท่าไหร่ก็เอามาแลกเท่านั้น แต่ช่วงสองสามวันนี้ยังไม่ได้”
“ทำไมล่ะ?”
“ช่วงสองสามวันนี้ผมยังต้องจัดซื้อเนื้อสองพันกว่าจินให้โรงงานรีดเหล็กดาวแดง”
“อะไรนะ!? เนื้อสองพันกว่าจิน!?”
ผู้จัดการสูดลมหายใจเฮือกใหญ่!
ปีก่อนตอนที่เนื้อมีมาก ร้านอาหารก็พอจะหาเนื้อปริมาณเท่านี้มาได้
แต่ปีนี้โรงฆ่าสัตว์ขี้เหนียวสุด ๆ แต่ละครั้งให้มากที่สุดก็แค่สองร้อยจิน แถมนั่นยังเป็นโควตาของทั้งสัปดาห์!
แต่หนุ่มน้อยคนนี้แค่ลงมือครั้งเดียวก็หาเนื้อได้สองพันกว่าจินแล้วหรือ?
โห!
ลงมือครั้งเดียวก็เท่ากับโควตาของพวกเขาสิบสัปดาห์เลยนะ!?
ซาลาเปาแปดสิบลูกถูกห่อเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว เถี่ยจู้ไม่ได้คิดอะไรมาก หิ้วของแล้วเดินออกไป
ผู้จัดการรีบตามออกมา ถามอย่างร้อนใจว่า “สหาย รอก่อน ญาติที่บ้านคุณเข้าป่าล่าสัตว์ ปกติล่าอะไรได้บ้าง?”
“ไม่แน่หรอก เจออะไร ก็ล่าสิ่งนั้น ส่วนใหญ่ก็หมูป่า แพะเขียว แล้วก็กวางโง่พวกนี้แหละ”
“อะไรนะ! ยังล่าแพะเขียวใหญ่ได้ด้วยเหรอ?”
ผู้จัดการตาโตจนแทบถลน
นี่มันเนื้อสัตว์ป่าชั้นเลิศเลยนะ!
ถ้าเอาไปเลี้ยงรับรองพวกผู้นำ ทำให้พวกเขาพอใจได้ แล้วเขาจะไม่ได้ผลประโยชน์ตามไปด้วยหรือ?