เถี่ยจู้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตอนแรกนึกว่าเรื่องคงหมดหวังแล้ว แต่พอฟังแบบนี้ ดูเหมือนจะมีทางออก?
“แต่ว่าอะไรครับ?”
“ป้าสามีมีวิธีอะไรใช่ไหมครับ?”
ดวงตาเขาเป็นประกาย รีบร้อนถามขึ้นมา
สองห้องย่อมไม่พอ เขาต้องมีห้องหนึ่ง ส่วนลุงสามกับภรรยาก็อีกห้องหนึ่ง
คิดดูแล้ว แม้แต่ครัวยังไม่มีที่ทำ อย่างน้อยต้องมีสี่ห้าห้องถึงจะพอ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงเสียดายหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้
อีกอย่าง ต่อไปเขายังอยากใช้เงินหรือเนื้อแลกโควตางานให้พวกเขา จะได้ย้ายทั้งครอบครัวมาอยู่ในเมืองด้วยกัน
“มีวิธีอยู่ แต่ต้องใช้เงิน คุณมีเงินพอไหมล่ะ?”
ผู้อำนวยการสำนักงานเขตมองเขา น้ำเสียงเจือแววหยั่งเชิง
“ต้องใช้เงินเท่าไรครับ?”
เถี่ยจู้ลองคำนวณดู ในเนื้อที่ในแหวนพลังวิเศษยังมีเงินแปดร้อยหยวน น่าจะพออยู่มั้ง?
“อย่างน้อยสามพันหยวน”
“หา? อะไรนะ! เช่าบ้านต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ บ้านหลังนั้นใหญ่แค่ไหนกันครับ!”
เถี่ยจู้ตกใจจนแทบพ่นน้ำชาออกมา!
ต้องรู้ก่อนว่าเงินสามพันหยวนในชนบทเอาไปสร้างบ้านอิฐแดงสองชั้นหลังใหญ่ได้เลย!
“ไม่ ไม่ใช่!”
“ไม่ได้เช่า แต่ซื้อ!”
ผู้อำนวยการสำนักงานเขตโบกมือ ก่อนอธิบายว่า “ฉันมีญาติห่าง ๆ คนหนึ่ง มีลานสี่แห่งเล็กอยู่ที่ตรอกเป่ยหลัวกู่เลขที่ 60 เป็นบ้านส่วนตัว ไม่ได้อยู่ในการดูแลของทางการ”
“ในนั้นมีห้องใหญ่สามห้อง รวมกับห้องปีกและห้องอื่น ๆ แล้วมีทั้งหมดหกห้อง”
พอได้ยินแบบนี้ เถี่ยจู้ถึงค่อยโล่งใจ ก่อนถามต่อว่า “ป้าสามี ญาติของป้าตั้งใจจะขายบ้านเหรอครับ?”