หกโมงเย็น
คุณปู่หานมาถึงก่อน ตามมาด้วยผู้กำกับหู่กับผู้อำนวยการสำนักงานเขต
พวกเขาพาครอบครัวและของฝากมาด้วย
หลังจากทุกคนแนะนำสมาชิกในครอบครัวให้รู้จักกันแล้ว เถี่ยจู้ก็เปิดปากขึ้นมาทันที “คุณปู่ครับ ยังจำได้ไหมครับว่าผมเคยเล่าให้ฟังว่า ผมเคยกินข้าวกับผู้บัญชาการกองพลน้อยมาแล้ว”
“คุณปู่หานครับ คนที่เป็นผู้บัญชาการกองพลน้อยก็คือท่านนี่แหละครับ”
พอท่านเฒ่าได้ยิน ก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ กำชายเสื้อไว้แล้วตบมือทำความเคารพแบบทหารอย่างได้มาตรฐาน
ท่านตื่นเต้นจนมือสั่น ร้องเสียงดังว่า “สวัสดีครับ ท่านผู้นำ!”
คุณปู่หานรีบประคองเขาไว้ พลางหัวเราะเสียงดัง “ต่อไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว จะทำแบบนี้ไปทำไม?”
“อีกอย่าง ผมก็เกษียณแล้ว คุณอายุมากกว่าผม งั้นผมเรียกคุณว่าพี่เฒ่าก็แล้วกัน!”
ท่านเฒ่านิ่งอึ้งไปนาน ก่อนจะพึมพำว่า “ไม่ได้หรอกครับ ไม่ได้จริง ๆ!”
แค่คำพูดไม่กี่คำ ใบหน้าแก่ ๆ ของท่านก็แดงก่ำไปหมด!
ไม่นานนัก ผู้จัดการหวังจากโรงงานรีดเหล็กดาวแดง ผู้อำนวยการเหลียงจากโรงอาหาร หัวหน้าหลิวจากกองรักษาความปลอดภัย และหัวหน้าแผนกฉินจากแผนกจัดซื้อ ต่างก็พาครอบครัวเข้ามา หวังยันจวี้เองก็หิ้วของฝากมาด้วย
คนในครอบครัวเห็นหวังชิวจวี้สวยขนาดนี้ ก็จ้องมองตาค้าง ก่อนจะหันไปมองเถี่ยจู้ รอให้เขาแนะนำ
“นี่คือพี่ชิวจวี้ของผม เป็นหลานสาวของลุงหวัง ปกติคอยดูแลผมที่โรงงานอยู่เสมอ”
พอทุกคนมาครบ งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้น
เถี่ยจู้ยกชามกระเบื้องที่ครอบอาหารไว้ออกทีละใบ พอเห็นอาหารบนโต๊ะ บรรดาผู้ใหญ่ก็พากันตะลึงจนเหม่อไปหมด!