เมื่อมองสัตว์ยักษ์ตรงหน้า เถี่ยจู้ก็พ่นลมหายใจยาวออกมา
มุมปากของเขายกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่!
“ดึงเข้ามาอีกหน่อย เดี๋ยวฉันช่วยลากขึ้นมาเอง!”
คุณลุงที่เดิมพันกับเขาเมื่อครู่ถลกแขนเสื้อแล้วตะโกนบอก
พอคุณลุงลากปลาคาร์ปยักษ์ตัวนั้นขึ้นมาได้ คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ก็ฮือฮากันใหญ่!
“เพื่อน ปลาเอามาขายไหม?”
“ขายให้ฉันสักสามตัวสิ คุยราคากันได้!”
......
“ทุกท่าน แบบนี้ไม่ได้หรอก นี่เป็นการซื้อขายลับในตลาดมืด ผมไม่ทำเด็ดขาด!”
เถี่ยจู้โบกมือให้ทุกคน ก่อนจะดึงถุงป่านใบใหญ่ลงจากจักรยาน แล้วทยอยใส่ปลาลงไปทีละตัว
“งั้นฉันเอาตั๋วมาแลกกับนายได้ไหม?”
มีคนตะโกนถามอย่างไม่ยอมแพ้
“ไม่แลก!”
ปลาพวกนี้เอากลับไปกินไม่หมดก็เอาไปตากแห้งเก็บไว้ ส่วนปลาคาร์ปยักษ์ตัวที่หนักกว่าสี่สิบชั่งนั่นยิ่งขายไม่ได้เด็ดขาด
“พ่อหนุ่ม ลุงตาฝาดเอง แพ้ก็ยอมรับ! คันเบ็ดนี่ให้นาย!”
คุณลุงที่เดิมพันกับเขาเมื่อครู่เก็บคันเบ็ดเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะยื่นให้เถี่ยจู้ตรง ๆ
“ฮ่า ๆ ขอบคุณครับคุณลุง ปลาคาร์ปอ้วน ๆ สองตัวนี้เอาไปเลยครับ!”
เถี่ยจู้รับคันเบ็ดมา แล้วส่งปลาคาร์ปตัวอ้วนสองตัวคืนให้ทันที
“ฮ่า ๆ งั้นลุงไม่เกรงใจแล้วนะ!”
คุณลุงรับปลาสองตัวมา ดวงตาหยีจนแทบปิด!
เถี่ยจู้ยัดปลาทั้งหมดลงในถุงป่าน ได้ประมาณร้อยยี่สิบกว่าชั่ง บวกกับปลาคาร์ปยักษ์ตัวนั้นแล้ว แค่สองชั่วโมงเขาก็ตกปลาได้มากกว่าร้อยหกสิบชั่ง!
“สวัสดีครับ เพื่อน!”
จังหวะนั้นเอง ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าในชุดจงซานก็เบียดเข้ามา