“อย่าซนสิ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
หวังชิวจวี้ยื่นมือมาดึงมือเถี่ยจู้ออก
“ได้ งั้นฉันรอนะ”
ห้านาทีต่อมา หวังชิวจวี้จัดการรายงานทั้งหมดเสร็จแล้วจึงหันมาโอบคอเถี่ยจู้
“อุ้มพี่ไปห้องอาบน้ำสิ พี่จะขัดหลังให้”
คืนนั้นผ่านไปอย่างเร่าร้อน
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนหกโมงกว่า เถี่ยจู้นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน
เขามองหวังยันจวี้ที่นั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จนเผลอมองเพลิน
“มองพี่แบบนี้ พี่สวยไหม”
หวังชิวจวี้มองผ่านกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง เห็นเถี่ยจู้ที่อยู่ด้านหลังกำลังยิ้มมองเธอ
“สวย มีเสน่ห์มาก แถมยังเก่งเรื่องนี้ด้วย ไปเรียนมาจากไหนล่ะ”
“ฮิฮิ ชอบไหมล่ะ นี่ กุญแจดอกใหญ่เป็นกุญแจประตูรั้วของลานสี่แห่ง ส่วนดอกเล็กเป็นกุญแจห้อง ต่อไปคิดถึงพี่เมื่อไรก็มาหาได้เลย”
หวังชิวจวี้ส่งสายตายั่วยวนให้เขา
จากนั้นก็หยิบกุญแจสองดอกออกจากลิ้นชัก ยื่นให้เถี่ยจู้
“ฮะ ๆ ได้สิ”
“นายไม่ต้องไปโรงงาน นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”
“อืม”
หวังชิวจวี้จูบที่ริมฝีปากเขาก่อนจากไป แล้วจึงล้างหน้าแปรงฟันเสร็จถึงค่อยร่ำลาเขา
หลังหวังชิวจวี้จากไป มุมปากเถี่ยจู้ยกขึ้นเล็กน้อย เขาประสานมือไว้หลังศีรษะ ครอบครัวก็จัดการเรียบร้อยแล้ว มีเงิน มีเส้นสาย แถมยังมีผู้หญิงสองคน ชีวิตแบบนี้แหละถึงเรียกว่ามีความสุข!
เขานอนอยู่บนเตียง หลับไปอย่างสะลึมสะลือ
บางทีเมื่อคืนคงเหนื่อยเกินไป เขาหลับยาวจนใกล้เวลาเลิกงานของหวังชิวจวี้ เมื่อนึกถึงหุ่นมีเสน่ห์ของเธอ เขาจึงนอนรอเธอกลับมาอยู่บนเตียง