เฉินฝานเดินกะเผลกกลับมายังเรือนคนรับใช้
“ลำธารเสวี่ยเจี้ยมีปัญหาจริง ๆ ต้นไม้รอบ ๆ ก็ใกล้จะเหี่ยวตายแล้ว”
“หรือว่า...”
“เป็นเพราะข้านำแจกันสรรค์สรรพมหากาลไป?”
เฉินฝานคาดเดาอยู่ในใจ
ขณะเดียวกัน เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามเปิดเผยการมีอยู่ของแจกันสรรค์สรรพมหากาล
“ต้องรีบพักฟื้นให้หายดี จะปล่อยให้กระทบภารกิจประจำวันไม่ได้เด็ดขาด”
“ตอนนี้ข้าอ่อนแอเกินไป ใคร ๆ ก็ฆ่าข้าได้ง่ายดาย!”
“หรือว่า...ลองใช้หยกสวรรค์นี่ดู?”
เฉินฝานมองขวดกระเบื้องสีขาวใบเล็กในมือ
“เพื่อความปลอดภัย ลองใช้การประมวลสรรค์สรรพตรวจดูก่อนดีกว่า”
ภายในมิติสรรค์สรรพ
“ประมวลสรรค์สรรพ หยกสวรรค์!”
เฉินฝานเอ่ยขึ้น
แสงสีเขียวสายหนึ่งปกคลุมหยกสวรรค์เอาไว้ ข้อมูลมากมายเริ่มผุดขึ้นในห้วงความคิด
【หยกสวรรค์ ยากึ่งสำเร็จรูป มีพิษจากโอสถรุนแรง ต้องให้มนุษย์กลืนกิน ใช้ร่างมนุษย์เป็นเตาหลอม เพื่อขจัดพิษจากโอสถที่เหลืออยู่】
เฉินฝานยืนนิ่งตะลึง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“ใช้ร่างมนุษย์เป็นเตาหลอม? ขจัดพิษจากโอสถ?”
“ซูหลิวอิงจงใจหรือไม่ตั้งใจกันแน่?”
เมื่อนึกถึงประกายเย็นชาแวบหนึ่งในดวงตาของซูหลิวอิง เฉินฝานก็ได้คำตอบในใจ
ดูจากสีหน้าของผู้จัดการซ่งในตอนนั้น หยกสวรรค์เม็ดนี้คงล้ำค่ามาก
โอสถล้ำค่าเช่นนี้ แต่อีกฝ่ายกลับมอบให้คนรับใช้ที่มีรากวิญญาณครบทุกธาตุอย่างเขาถึงสองเม็ด
การกระทำเช่นนี้...
ย่อมมีพิรุธอยู่แล้ว!
“ยังดีที่ระวังตัวไว้บ้าง ไม่อย่างนั้น...ข้าคงตายไปแล้ว”
เฉินฝานรู้สึกหวาดผวาขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน!”
“หากหยกสวรรค์มีพิษ เช่นนั้นผู้จัดการซ่งก็มิใช่ว่า...”
เฉินฝานสะดุ้งเฮือก รีบลุกขึ้นอย่างลนลาน
ด้วยความสามารถของผู้จัดการซ่ง นางไม่มีทางมองออกว่าโอสถเม็ดนี้มีปัญหา
หากเขารีบไปตอนนี้ ย่อมหยุดนางได้ และช่วยชีวิตผู้จัดการซ่งไว้ได้
แต่...
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินฝานก็กลับไปนั่งลงอีกครั้ง ประกายเย็นชาแวบผ่านดวงตา
“จริงด้วย แม้แต่ผู้จัดการซ่งยังดูไม่ออกว่าโอสถเม็ดนี้มีปัญหา คนธรรมดาที่ยังไม่ถึงขั้นรวมพลังอย่างข้า ย่อม...ดูไม่ออกเช่นกัน!”
【ประมวลสรรค์สรรพหยกสวรรค์ระดับหนึ่งสำเร็จแล้ว!】
【สกัดเนื้อแท้พฤกษาส่วนเกินออกมาได้ 2 หยด!】
โอสถสีเขียวอ่อนเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า บนเม็ดยามีลวดลายคลื่นน้ำอยู่หนึ่งเส้น
กลิ่นหอมของโอสถอบอวล!
แค่มองก็รู้ว่าดีกว่าเม็ดเดิมไม่รู้กี่เท่า
ขณะเดียวกัน ของเหลวสีเขียวมรกตสองหยดก็ร่วงลงสู่บ่อน้ำพุเนื้อแท้แห่งพฤกษา
เฉินฝานไม่ลังเล คว้าหยกสวรรค์ขึ้นมาแล้วกลืนลงไปทันที
ตูม!...
ชั่วพริบตา พลังมหาศาลสายหนึ่งก็ปะทุขึ้นในท้อง
พลังสายนี้เย็นสดชื่น ราวกับน้ำหลากที่เขื่อนแตก ไหลบ้าคลั่งไปตามเส้นลมปราณ
บาดแผลภายในร่างกายของเขาก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว!
เฉินฝานไม่กล้าประมาท รีบนั่งขัดสมาธิโคจรเคล็ดรวมพลัง
ภายในตันเถียน กระแสปราณหมุนวนอย่างรวดเร็ว รวบรวมพลังวิญญาณที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
ไม่นาน กระแสปราณก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ขั้นรวมพลังระดับสองแล้ว!”
“แต่ฤทธิ์ยา...เพิ่งเริ่มแสดงผลเท่านั้น!”
เฉินฝานลอบยินดีในใจ
กาลเวลาผันผ่าน
ชั่วพริบตา เวลาภายในมิติสรรค์สรรพก็ล่วงเลยไปกว่าสิบวัน
ส่วนระดับบำเพ็ญของเฉินฝาน ในที่สุดก็มั่นคงอยู่ที่ขั้นรวมพลังระดับสาม ทั้งยังมีเค้าลางว่าจะทะลวงสู่ระดับสี่ได้ทุกเมื่อ
“ไม่เลว!”
“รู้สึกว่าพละกำลังก็มากขึ้นไม่น้อย”
เฉินฝานลุกขึ้น กำหมัดแน่นแล้วชกออกไปข้างหน้าอย่างแรง
หมัดนี้ถึงกับแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว!
ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เนื้อแท้ห้าธาตุในบ่อน้ำพุเนื้อแท้ห้าธาตุลดลงไปเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
“อาศัยเพียงการประมวลโอสถเพื่อสกัดเนื้อแท้พฤกษาส่วนเกินมาทดแทน ช้าเกินไปแล้ว อัตราสิ้นเปลืองมากกว่าอัตราฟื้นฟู”
เฉินฝานขมวดคิ้ว
มิติสรรค์สรรพเป็นไพ่ตายสำคัญที่สุดของเขา จะปล่อยให้เกิดปัญหาไม่ได้เด็ดขาด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า...
หากมิติสรรค์สรรพปิดลง เขาก็ต้องตายด้วย!
เฉินฝานครุ่นคิด ก่อนนำยาเลือดฉีทั้งหมดออกมานับ มีทั้งสิ้น 30 เม็ด
เฉินฝานเก็บไว้ 20 เม็ด แล้วหยิบออกมา 10 เม็ดวางไว้ตรงหน้า
“สกัดเนื้อแท้ห้าธาตุ!”
เฉินฝานเอ่ยช้า ๆ
ทันทีที่สิ้นเสียง ยาเลือดฉีทั้ง 10 เม็ดตรงหน้าก็กลายเป็นผงละเอียดให้เห็นด้วยตาเปล่า
ผลลัพธ์ชัดเจนยิ่ง!
เนื้อแท้พฤกษาสีเขียวมรกต 10 หยดเต็ม ๆ ร่วงลงสู่บ่อน้ำพุเนื้อแท้แห่งพฤกษา
“เป็นอย่างที่คิด!”
“สกัดออกมาโดยตรงเช่นนี้ได้ผลดีที่สุด!”
“ต้องใช้โอสถเสื่อมคุณภาพ...ข้าต้องหามาให้ได้จำนวนมาก!”
เฉินฝานร้อนใจอยู่ในใจ
ยามพลบค่ำ
เฉินฝานค่อย ๆ ลืมตาขึ้นภายในห้อง อาการบาดเจ็บหายสนิทแล้ว
ระดับบำเพ็ญยิ่งมั่นคงอยู่ที่ขั้นรวมพลังระดับสี่!
แม้ภายนอกจะผ่านไปเพียงครึ่งวัน แต่เขากลับเก็บตัวบำเพ็ญอยู่ในมิติสรรค์สรรพนานถึงครึ่งปี!
“รากวิญญาณครบทุกธาตุช่างเชื่องช้าไม่ธรรมดาจริง ๆ”
เฉินฝานอดทอดถอนใจไม่ได้
แต่เขาก็ไม่ร้อนใจ
ขอเพียงก้าวหน้าได้ทุกวัน ก็ยังมีความหวัง!
ไม่ต้องเร็ว ขอเพียงมั่นคง!
เวลานี้ฟ้าด้านนอกมืดลงแล้ว
เมื่อมองไปยังรัตติกาลอันมืดมิด ประกายสังหารเย็นเยียบก็วาบผ่านดวงตาของเฉินฝาน
“ผู้จัดการซ่งต้องตาย! อีกทั้ง...”
“ต้องฆ่านางก่อนซูหลิวอิงให้ได้ ห้ามเปิดโอกาสให้ซูหลิวอิงได้พูดกับนางเด็ดขาด”
“ไม่อย่างนั้น ซูหลิวอิงจะรู้ว่าหยกสวรรค์อีกเม็ดยังอยู่ในมือข้า”
เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินฝานก็ออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ มุ่งตรงไปยังเรือนของผู้จัดการซ่ง
...
อีกด้านหนึ่ง ภายในห้อง
ผู้จัดการซ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง มองหยกสวรรค์ตรงหน้าซึ่งส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพร มุมปากอดยกขึ้นไม่ได้
“มีหยกสวรรค์เม็ดนี้ ข้าก็มีหวังสร้างฐาน!”
“หากยังไม่พอ...”
“ก็ฆ่าเฉินฝาน แล้วชิงหยกสวรรค์อีกเม็ดมา!”
ผู้จัดการซ่งวางแผนอยู่ในใจ ก่อนกลืนหยกสวรรค์ลงไป แล้วเริ่มโคจรเคล็ดวิชา
แต่ทันใดนั้น!
ผู้จัดการซ่งเบิกตากว้าง ลูกตาถลนออกมาและแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดดำ ลมปราณสีดำสายหนึ่งแผ่คลุมทั่วร่าง
“โอสถเม็ดนี้...โอสถเม็ดนี้...”
ผู้จัดการซ่งตกตะลึงอย่างหนัก เรือนร่างอรชรสั่นเทาไม่หยุด
ลมปราณสีดำกัดกร่อนเส้นลมปราณของนางอย่างต่อเนื่อง ซึมลึกเข้าไปในอวัยวะภายในทั้งห้า
นางพยายามสุดกำลังที่จะโคจรพลังวิญญาณสะกดพิษจากโอสถ
แต่...
ภายใต้การกัดกร่อนอันรุนแรงของพิษจากโอสถ เส้นลมปราณเริ่มหดฝ่อลงแล้ว
“บัดซบ...ซูหลิวอิงนังสารเลว!”
ผู้จัดการซ่งดิ้นรนลุกขึ้นอย่างลนลาน หมายคว้าขวดกระเบื้องสีขาวใบเล็กบนโต๊ะ
ในนั้นมียาถอนพิษที่นางเตรียมไว้ล่วงหน้าเม็ดหนึ่ง
ปัง!...
แต่เรี่ยวแรงเหือดหาย ขาทั้งสองอ่อนยวบ ผู้จัดการซ่งจึงฟุบลงกับพื้น
หลังดิ้นรนอยู่นาน ในที่สุดผู้จัดการซ่งก็ขยับไปถึงข้างโต๊ะ มองมือของตนที่ใกล้จะเอื้อมถึงโอสถแล้ว
ทันใดนั้น!
มือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาทางหน้าต่าง ฉวยยาถอนพิษไปทันที
“เอามาให้ข้า...ให้...ให้ข้า...”
“ยาถอนพิษ...ให้...”
ผู้จัดการซ่งหอบหายใจอย่างหนัก เลือดสีดำทะลักออกจากปากครั้งแล้วครั้งเล่า
จากมุมนี้ นางมองไม่เห็นเลยว่าผู้ใดเป็นคนเอายาถอนพิษไป
นอกห้อง
ท่ามกลางความมืด เฉินฝานยืนเอียงตัว มือกำขวดยาถอนพิษไว้แน่น พลางโคจรวิชาบังพลังอย่างเงียบเชียบ จับจ้องผู้จัดการซ่งในห้องด้วยสายตาเย็นชา
“สกัดเนื้อแท้ห้าธาตุ!”
เฉินฝานท่องในใจ ยาในขวดก็กลายเป็นผงละเอียดอย่างเงียบงัน
ภายในห้อง
เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดของผู้จัดการซ่ง แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
“หึ ๆ...ข้าตาย ซูหลิวอิง...เจ้าก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดี!”
ผู้จัดการซ่งคำรามเสียงต่ำ พลางดิ้นรนประสานมือเป็นตราประทับประหลาด