ภายในกระโจมหลวงขององค์หญิงสิบสาม บาร์บารา แตกต่างจากกระโจมของเหล่าขุนนางที่ดูสมบุกสมบัน ที่นี่ปูพรมกำมะหยี่นุ่มละมุน มุมห้องมีเครื่องหอมช่วยให้จิตใจสงบส่งกลิ่นอวล ขณะที่อากาศอบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้จาง ๆ
ชายชราสองคนในชุดคลุมเวทปักดิ้นทองนั่งอยู่บนเบาะนุ่ม สายตาที่มองบาร์บาราเต็มไปด้วยความเอ็นดูของผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็กในปกครอง
ทางซ้ายคือจอมเวทหญิงโยเนียร์ เส้นผมของนางขาวโพลน ทว่าบนใบหน้าแทบไม่มีริ้วรอย นางวางหนังสือเวทมนตร์ในมือลง น้ำเสียงเจือความกังวล
“องค์หญิง เจ้าเฒ่ามงแคลร์เผยเจตนาชัดเจนเสียขนาดนั้น เห็นได้ชัดว่าคิดจะฮุบเพลิงเทพในซากโบราณสถานไว้คนเดียว”
“เหตุใดพระองค์ต้องเสนอตัวมาที่แดนเหนือด้วย? เทือกเขาแบล็กสไปน์เต็มไปด้วยอันตราย แถมยังมีพวกออร์คเฝ้ารายล้อม อันตรายเกินไปจริง ๆ เพคะ”
บาร์บารากำลังเขย่งปลายเท้า นวดไหล่ให้มิลเลอร์ จอมเวทชายที่นั่งอยู่ทางขวาอย่างว่าง่าย พอได้ยินดังนั้นก็แลบลิ้น ก่อนเดินไปนั่งข้างโยเนียร์แล้วเอนกายซบอ้อมแขนนาง
“ท่านย่าโยเนียร์ ท่านปู่มิลเลอร์ มีจอมเวทขั้นเซนต์อยู่ข้างกายตั้งสองคน แล้วหม่อมฉันจะต้องกลัวอะไรด้วยล่ะ?”
นางเล่นกับกระดุมอัญมณีบนชุดคลุมเวทของโยเนียร์ พลางลดเสียงลงเล็กน้อย
“อีกอย่าง...เรื่องผู้สืบทอดบัลลังก์ ท่านก็รู้ดีอยู่แล้วนี่นา”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ นางถอนหายใจแผ่วเบา ดวงตาสีฟ้าสุกใสที่มักเป็นประกายอยู่เสมอหม่นแสงลง
“พี่ใหญ่กุมอำนาจกองทัพ พี่หญิงรองแต่งงานกับบุตรชายของมหาเสนาบดี ส่วนพี่ชายสามก็มีศาสนจักรหนุนหลัง...องค์หญิงน้อยลำดับที่สิบสามอย่างหม่อมฉัน แทบไม่มีโอกาสชนะอยู่แล้ว”