ภายในกระโจมขององค์หญิงใหญ่ หลังแกรนด์ดยุกมงแคลร์กลับมา เขาก็สั่งให้คนอื่นออกไป เหลือไว้เพียงสายลับในชุดคลุมสีเทาคนหนึ่ง
ในกระโจมมีเพียงเสียงเปลวเทียนแตกเปรี๊ยะ เงาของเขาทอดยาวพาดลงบนแผนที่ ดูราวกับอสูรร้ายที่หมอบซุ่มอยู่
“ได้เรื่องอย่างไรบ้าง?” แกรนด์ดยุกยกถ้วยเงินบนโต๊ะขึ้น น้ำเสียงต่ำลึก แฝงความร้อนใจที่ยากจะสังเกตเห็น
สายลับชุดเทาคุกเข่าข้างหนึ่ง ล้วงม้วนหนังสัตว์สีเหลืองเก่าจากอกเสื้อ แล้วยื่นถวายด้วยสองมือ
“นายท่าน ข้าน้อยสืบพบแล้วขอรับ”
“ซากโบราณสถานแห่งนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่เป็นที่พำนักส่วนตัวขององค์ชายเจ็ดแห่งจักรวรรดิออร์คในยุคโบราณ หลังจากจักรวรรดิรวบรวมแดนเหนือเป็นหนึ่งเดียว”
เขาหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้น
“ตามบันทึกในม้วนคัมภีร์โบราณที่ขโมยมาจากคลังลับของราชวงศ์ ภายในนั้นมีโอกาสสูงมากที่จะซ่อน ‘เพลิงเทพ’ สมบัติล้ำค่าที่เล่าลือกันว่าสามารถช่วยให้ผู้ครอบครองก้าวข้ามสู่ระดับเทพได้”
“เพลิงเทพ?”
แกรนด์ดยุกมงแคลร์ผุดลุกขึ้นฉับพลัน ถ้วยเงินในมือหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง เหล้าหกกระจายทั่วพื้น แต่เขากลับไม่ทันสังเกต
ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวคู่นั้นพลันส่องประกายเจิดจ้า ลมหายใจของเขากระชั้นขึ้นเล็กน้อย
“แน่ใจหรือ?”
“ในม้วนคัมภีร์เขียนไว้เช่นนั้นขอรับ นายท่าน”
สายลับก้มหน้ากล่าว “ว่ากันว่าองค์ชายเจ็ดแห่งออร์คสร้างที่พำนักลับแห่งนี้ขึ้นในเทือกเขาแบล็กสไปน์ ก็เพื่อหลอมรวมเพลิงเทพ แต่ต่อมาไม่ทราบว่าเกิดเหตุใดขึ้น จึงถูกทิ้งร้างกะทันหัน แม้แต่ในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิก็แทบไม่มีบันทึกถึงเรื่องนี้”