อัศวินหญิงเงยหน้าขึ้น “ท่านแกรนด์ดยุกหมายความว่า...”
“การฟื้นคืนกำลังของบารอน อันดอร์ด ไม่มีทางเกิดจากวิธีธรรมดาแน่”
แกรนด์ดยุกหันกลับมา ปลายนิ้วแตะลงบนแผนที่แดนเหนือที่วางอยู่บนโต๊ะ ตรงตำแหน่งเขตซิลเวอร์สไปค์พอดี
“เจ้าไวต์นั่นไม่ก็ได้รับมรดกตกทอดจากซากโบราณ ไม่ก็ครอบครองวิชาลับที่สาบสูญไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไหนก็เพียงพอจะทำให้กษัตริย์ชราผู้ครองเมืองหลวงนั่งไม่ติด”
“กษัตริย์ชรา” ที่เขาเอ่ยถึงคือออกัสตินที่เจ็ด ผู้ปกครองทั่วทั้งราชอาณาจักร
สิ่งที่กษัตริย์พระองค์นั้นทรงหวาดระแวงที่สุด ก็คือเหล่าขุนนางท้องถิ่นที่ครอบครองพลังอำนาจมากพอจะสั่นคลอนบัลลังก์
และอัศวินขั้นเซนต์คนหนึ่งก็คือพลังเช่นนั้นพอดี
“สายลับในเมืองหลวงส่งข่าวมาแล้ว ผู้แทนลับของกษัตริย์ออกเดินทางมาแล้ว”
แกรนด์ดยุกแค่นเสียงหัวเราะ
“อ้างว่ามาเยี่ยมเยียนเรื่องสงครามในแดนเหนือ ใครจะไม่รู้ว่ามาสืบข่าวกันแน่? เขตซิลเวอร์สไปค์กลายเป็นเนื้อชิ้นโตที่ร้อนมือไปเสียแล้ว”
อัศวินหญิงเอ่ยเสียงเบา “แล้วไวส์เคานต์ซิลเวอร์สไปค์...”
“ให้เขาเข้ามา”
แกรนด์ดยุกกลับไปนั่งยังที่นั่งประธาน จัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อยอีกครั้ง
“ฉันอยากถามเขาสักหน่อยว่าเลี้ยงดู ‘เรื่องน่าประหลาดใจ’ เช่นนี้ขึ้นมาได้อย่างไร แล้วก็...ต้องเตือนเขาด้วยว่า หากรักษาพลังบางอย่างไว้ไม่ได้ สิ่งที่รออยู่ก็มีแต่หายนะ”