ภายในห้องประชุมที่สว่างไสวด้วยแสงเทียน ณ ส่วนลึกของพระราชวังแห่งอาณาจักรซัลมาน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก
ดันเตที่ห้าสวมฉลองพระองค์สีม่วงทอง มือกำรายงานลับแน่นจนยับย่น คิ้วขมวดมุ่น
รายงานมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด ทว่ากลับกระแทกใจเขาราวค้อนหนัก «บารอน อันดอร์ฟื้นคืนพลังขั้นเขตศักดิ์สิทธิ์แล้ว ขณะนี้พำนักอยู่ในเขตซิลเวอร์สไปค์แห่งอาณาจักรวาเลน»
«เขตศักดิ์สิทธิ์...»
เขาพึมพำทวนคำสองคำนั้น เส้นเอ็นบนหลังมือปูดโปนจากการกำแน่น
สำหรับอาณาจักรซัลมานซึ่งมีอาณาเขตเล็กกว่าอาณาจักรวาเลนมาก อัศวินขั้นเซนต์คนหนึ่งแทบไม่ต่างจาก «ศาสตราวิเศษคุ้มแคว้น»
ในอดีต บารอนถูกคำสาปจนสูญเสียพลังรบ กำลังรบของอาณาจักรก็ตกต่ำลงทันทีหนึ่งระดับ หลายปีมานี้พวกเขาจึงเสียเปรียบในการช่วงชิงอำนาจกับประเทศเพื่อนบ้านอยู่เสมอ
บัดนี้บารอนกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งและฟื้นพลังแล้ว ไม่ว่าจะมองจากเหตุผลหรือผลประโยชน์ ก็ควรเรียกเขากลับสู่มาตุภูมิ
ดันเตที่ห้าลุกพรวดขึ้น ก่อนหยิบผลึกสื่อสารประดับทับทิมเม็ดหนึ่งออกจากช่องลับในชั้นหนังสือ แล้วถ่ายเทพลังเวทเข้าไป
ผลึกส่องแสง เผยภาพชายชราสวมมงกุฎทองคำแท้ นั่นคือออกัสตินที่เจ็ดแห่งอาณาจักรวาเลน
แม้ชายชราในผลึกจะผมเคราขาวโพลนแล้ว แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับมองทะลุจิตใจผู้คนได้
เขาเอนกายพิงบัลลังก์ พลางเช็ดแหวนวงหนึ่งอย่างไม่เร่งร้อน ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า «หึ ๆ ดันเต แขกหายากนะ เวลานี้ติดต่อมาหาฉัน อยากคุยเรื่องภาษีข้าวสาลีชายแดน หรือเหมืองเหล็กที่อาณาจักรของคุณเพิ่งค้นพบล่ะ?»
«ออกัสติน อย่ามัวอ้อมค้อม»
ดันเตที่ห้าไม่มีอารมณ์จะทักทาย น้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
«ฉันมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องบารอน อันดอร์ คุณคงรู้ดีว่าอัศวินขั้นเซนต์สำคัญต่ออาณาจักรเพียงใด เขาเป็นชาวซัลมาน ย่อมควรกลับสู่มาตุภูมิ»
ออกัสตินที่เจ็ดวางแหวนลง รอยยิ้มในดวงตาจางหายไปเล็กน้อย