พายุหิมะบนเทือกเขาแบล็กสไปน์โหมกระหน่ำยิ่งกว่าทุกวัน ลมคำรามพัดกระแทกกำแพงหินของป้อมเฟิงอิ๋น ส่งเสียงครวญครางอื้ออึง
ภายในปราสาท กองไฟแตกเปรี๊ยะ ๆ ทว่ากลับขับไล่ความตึงเครียดในอากาศไปไม่ได้
เมื่อคืน กองหน้าออร์คเพิ่งบุกโจมตีป้อมปราการครั้งหนึ่ง แม้จะถูกขับไล่ไปได้ แต่ก็ทำให้ทหารรักษาการณ์ตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม
ไวส์เคานต์ซิลเวอร์สไปค์ยืนอยู่บนหอคอยเฝ้าระวัง จ้องมองค่ายออร์คที่เห็นเลือนรางท่ามกลางพายุหิมะ คิ้วขมวดแน่น
แผนผังแนวป้องกันในมือถูกกำจนยับย่น แนวป้องกันบนเทือกเขาแบล็กสไปน์จำต้องปรับเปลี่ยนเพราะความเคลื่อนไหวของพวกออร์ค ส่วนป้อมเฟิงอิ๋นซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญทางตะวันตกเฉียงเหนือก็ยิ่งแบกรับแรงกดดันหนักหน่วง
จังหวะนั้นเอง ผลึกสื่อสารที่เอวพลันเปล่งแสงริบหรี่ พร้อมกับสั่นอย่างเร่งร้อน
เขารีบถ่ายเทพลังเวทเข้าไป เสียงสุขุมแต่เปี่ยมอำนาจของแกรนด์ดยุกมงแคลร์ก็ดังมาจากอีกฟากของผลึก
“ไวส์เคานต์ซิลเวอร์สไปค์ มาพบฉันที่นครหลักดีปวอเทอร์เดี๋ยวนี้ มีเรื่องสำคัญจะสอบถาม”
“ท่านแกรนด์ดยุก ตอนนี้เลยหรือครับ?”
ไวส์เคานต์ซิลเวอร์สไปค์ชะงัก ก่อนจะหันไปมองพายุหิมะนอกป้อมโดยไม่รู้ตัว
“พวกออร์คเพิ่งบุกก่อกวน แนวป้องกันกำลังตึงมือ...”
“ไม่เป็นไร” เสียงแกรนด์ดยุกตัดบทเขา น้ำเสียงแฝงอำนาจที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
“พวกออร์คบุกเข้ามาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้ ตำแหน่งของคุณจะให้คนอื่นรับช่วงชั่วคราว ตอนนี้ รีบมาที่นี่”
การสื่อสารถูกตัดฉับ ผลึกกลับมาเย็นเยียบดังเดิม
ไวส์เคานต์ซิลเวอร์สไปค์กำผลึกไว้ ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างงุนงง
นครหลักดีปวอเทอร์อยู่อีกฟากของเทือกเขาแบล็กสไปน์ จากป้อมเฟิงอิ๋นต้องเดินทางถึงสามวัน แกรนด์ดยุกเรียกตัวอย่างเร่งด่วนในเวลาเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย
“ท่านไวส์เคานต์?”
เทค อัศวินระดับเงินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขากร้านลมหนาว และบนเกราะยังมีรอยขีดข่วนจากการต่อสู้เมื่อคืน
“เป็นคำสั่งของท่านแกรนด์ดยุกหรือครับ? หรือว่า...เราจะตีโต้แล้ว?”