ภายในห้องรับรองของปราสาทซิลเวอร์สไปค์ เตาผิงกำลังลุกโชน อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกำยาน
เลดี้ซูซานนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่ มือประคองถ้วยชาดอกไม้ที่ยังอุ่น พลางมองมาร์ตินตรงหน้า แววตาเจือความจนใจอยู่หลายส่วน แต่ก็แฝงความหนักแน่นที่ไม่อาจโต้แย้งได้
“ท่านแม่พูดว่าอะไรนะครับ? ให้ผมแต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลเดลคองหรือครับ?”
น้ำเสียงของมาร์ตินเปี่ยมด้วยความเหลือเชื่อ เขาเพิ่งกลับมาจากที่ของบารอน ในหัวมีแต่เรื่องการจัดการขั้นต่อไปของอัศวินขั้นเซนต์กับกระแสใต้น้ำในราชอาณาจักร พอได้ยินเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน จึงรู้สึกเหลวไหลสิ้นดี
เลดี้ซูซานวางถ้วยชาลง แล้วมองเขาด้วยสายตาตำหนิ
“จะโวยวายอะไรนักหนา? เอลลา ลูกสาวคนเล็กของตระกูลเดลคอง ลูกเคยเจอตอนเด็ก ๆ นางหน้าตาดี นิสัยก็อ่อนโยน อีกอย่างก็ไม่ใช่การแต่งงานในหมู่ญาติใกล้ชิด จะมีอะไรไม่เหมาะสม?”
“นี่ไม่ใช่เรื่องเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมครับ”
มาร์ตินขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้า
“ท่านแม่ครับ ตอนนี้เป็นเวลาแบบไหนกัน? พี่ใหญ่ยังไม่มีคู่ครอง จัดการเรื่องของเขาให้เรียบร้อยก่อนเถอะครับ เรื่องของผมยังไม่ต้องรีบ”
เขารู้ดีว่าจู่ ๆ ตระกูลเดลคองยื่นไมตรีมาให้ จะเป็นเพราะเห็นคุณค่าของ “สายสัมพันธ์ทางสายเลือด” อะไรนั่นได้อย่างไร?
พวกเขาหมายตาบารอน อัศวินขั้นเซนต์ผู้นี้ต่างหาก คิดอาศัยการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพื่อผูกตนเองเข้ากับตระกูลซิลเวอร์สไปค์ จะได้อาศัยร่มเงาจากการคุ้มครองของเขตศักดิ์สิทธิ์ก็เท่านั้น