สิ้นคำ ร่างของเขาก็แปรเป็นลำแสง พุ่งทะลุหลังคาอาคารข้างเคียงแล้วทะยานไปทางเทือกเขาสิงโต
ความเร็วของอัศวินขั้นเซนต์เหนือกว่าระดับทองคำมากนัก เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เขาก็มาถึงชายขอบเทือกเขาแล้ว
ขณะนั้น อัศวินกลุ่มนั้นกำลังเตรียมเก็บข้าวของ เพื่อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเป้าหมายแห่งต่อไป
อัศวินหน้าแผลเป็นกำลังคุยโวถึง “วีรกรรม” เผาหมู่บ้านเมื่อคืน ส่วนอัศวินหนุ่มกำลังเช็ดคราบเลือดบนเกราะ ขณะที่อัศวินระดับทองคำสองคนซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มหลับตาพักผ่อน โดยไม่รู้เลยว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
“หึ่ง...”
พลังปราณต่อสู้สีทองคล้ำแผ่ซัดเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์ ค่ายทั้งค่ายถูกปกคลุมด้วยแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวในพริบตา
อาวุธในมือเหล่าอัศวินร่วงกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง ร่างกายพวกเขาควบคุมไม่ได้ ต่างทรุดลงคุกเข่า แม้แต่แรงจะเงยหน้าก็ยังไม่มี
“เขตศักดิ์สิทธิ์... อัศวินขั้นเซนต์หรือ?”
อัศวินระดับทองคำผู้เป็นหัวหน้าสะดุ้งลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ
“เป็นไปได้อย่างไร เขตซิลเวอร์สไปค์จะมีอัศวินขั้นเซนต์ได้อย่างไร?”
ร่างของบารอนปรากฏขึ้นกลางค่าย เสื้อคลุมพลังปราณต่อสู้สีทองคล้ำสะบัดพลิ้วอยู่ในสายลม สายตาของเขากวาดผ่านเหล่าอัศวินที่ตัวสั่นงันงก ราวกับกำลังมองฝูงมดปลวก
“ตอนเจ้านายส่งพวกเจ้ามา ไม่ได้บอกไว้หรือ?”