ใบหน้าของมาร์ตินพลันคลี่ยิ้ม ขณะในใจคำนวณว่าหากตนได้เจ็ดส่วน ก็จะสะสมผลึกเวทมนตร์ได้ครบเร็วขึ้น ทว่าปากกลับชิงกล่าวขอบคุณไปก่อนแล้ว
“ขอบคุณครับพี่ใหญ่ ผมรู้อยู่แล้วว่าพี่เอ็นดูน้อง เข้าใจว่าผมต้องเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องพวกนี้แค่ไหน แบ่งให้ผมตั้งเจ็ดส่วน ช่างใจกว้างจริง ๆ”
เคลกลับส่ายหน้า เคาะข้อนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง “เธอได้สามส่วน ฉันได้เจ็ดส่วน”
“หา?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของมาร์ตินแข็งค้าง ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
“พี่ใหญ่ ทำกันแบบนี้ได้ยังไงครับ? ทางผมทั้งหาคน ทั้งลงแรงจัดการเอง ตั้งแต่จัดซื้อวัตถุดิบไปจนถึงทำม้วนคาถา ทุกอย่างผมเป็นคนดูแล แล้วทำไมถึงได้แค่สามส่วนล่ะ?”
เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจที่หวังต่อรอง
“พี่ใหญ่ อย่างน้อยก็ต้องแบ่งกันคนละครึ่งสิครับ ลองคิดดูนะ ค่าใช้จ่ายประจำวันของจอมเวทชรา วัตถุดิบที่สูญเสียไประหว่างทำม้วนคาถา แล้วยังมีผลึกเวทมนตร์ที่อาจต้องใช้ในภายหน้า... ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น สามส่วนไม่พอหมุนแน่ครับ”
เคลมองสีหน้าไม่สบอารมณ์ของน้องชาย มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่หาได้ยาก แต่ก็ไม่ยอมเปลี่ยนคำตัดสิน
“คลังของเขตปกครองต้องรับภาระค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ในสงคราม ทั้งค่าใช้จ่ายทางทหาร เสบียง และการรักษาทหารบาดเจ็บ อย่างไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน?”