“ผลึกเวทมนตร์ ฉันต้องการผลึกเวทมนตร์จำนวนมาก”
มาร์ตินมองชายทั้งสามตรงหน้าแล้วพูดตรงประเด็น
“ของสำรองในคลังปราสาทมีจำกัด คงยกให้ฉันทั้งหมดไม่ได้ เพราะฉะนั้นพวกคุณต้องช่วยกันหาทาง”
บารอน แคนดิก และไซรัสสบตากัน ต่างเห็นความหนักใจในแววตาของอีกฝ่าย
ผลึกเวทมนตร์เป็นสกุลเงินหลักของแดนเหนือ ชาวบ้านทั่วไปแทบไม่มีโอกาสได้เห็นด้วยซ้ำ แล้วจะหามาเป็นจำนวนมากได้ง่าย ๆ อย่างไร?
ไซรัสก้าวออกมาก่อน นิ้วมือผอมแห้งขยับวาดอยู่ตรงหน้าเบา ๆ แววมั่นใจวูบผ่านดวงตา
“นายท่าน หากข้าฟื้นฟูพลังได้สักหน่อย ต่อให้กลับไปได้เพียงระดับนักเวทเหล็กดำ ข้าก็สามารถจารึกม้วนคาถาได้แล้ว”
เขาอธิบายต่อว่า “ม้วนคาถาแสงสว่างกับม้วนคาถาเพลิงระดับพื้นฐานขายดีมากในแดนเหนือ ทั้งทหารรับจ้างและกองคาราวานต่างยินดีจ่ายราคาแพงเพื่อซื้อ”
“หากจารึกม้วนคาถาป้องกันระดับกลางได้ ก็ยิ่งขายให้พวกขุนนางหรือกองทัพได้กำไรงาม เรานำทองที่ได้จากการขายม้วนคาถาไปซื้อผลึกเวทมนตร์ ก็น่าจะหามาได้จำนวนมาก”
มาร์ตินตาเป็นประกาย เขาลืมไปเสียสนิทว่าชายตรงหน้าเคยเป็นนักเวททองคำ
การจารึกม้วนคาถาเป็นทักษะพื้นฐานของนักเวทชั้นสูงอยู่แล้ว ประสบการณ์ของไซรัสมากพอจะทำให้เขาสร้างม้วนคาถาระดับต่ำได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งประสิทธิภาพและคุณภาพย่อมเหนือกว่านักเวททั่วไปอย่างเทียบไม่ติด
“เป็นความคิดที่ดี” มาร์ตินพยักหน้าเห็นด้วย
บารอนก้าวออกมาบ้าง มือซ้ายยังสั่นระริก ทว่าสายตาคมกริบราวเหยี่ยว
“คุณชาย ข้ารู้พิกัดของเขตลับที่สาบสูญอยู่หลายแห่ง และยังรู้ที่ตั้งซากโบราณสถานซึ่งใช้ผนึกสัตว์อสูรในยุคโบราณอีกหลายแห่ง”