ทั้งสองควบม้าไปข้างหน้า เสียงกีบม้าดังกังวานชัดเจนเป็นพิเศษในหุบเขาอันเวิ้งว้าง มุ่งตรงไปยังค่ายที่เต็มไปด้วยกระโจม
ยามตรงทางเข้าค่ายมีสีหน้าระแวดระวังในตอนแรก แต่เมื่อเห็นตราประจำตระกูลซิลเวอร์สไปค์บนตัวมาร์ติน และเสื้อคลุมพลังปราณต่อสู้สีทองหม่นอันเป็นเอกลักษณ์ของบารอน สีหน้าตึงเครียดก็คลายลงทันที ถึงกับเบี่ยงตัวหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว
มาร์ตินกับบารอนขี่ม้าเข้าไปในค่ายอย่างเชื่องช้า ภายในค่ายเต็มไปด้วยเสียงผู้คนคุยกันจอแจ หน้ากระโจมแต่ละหลังมีอัศวินหรือทหารรับจ้างเดินขวักไขว่ กลิ่นมูลม้า เนื้อย่าง และหนังสัตว์ปะปนกันอยู่ในอากาศ
เพิ่งเดินทางเข้าไปได้ไม่ไกล อัศวินในชุดเกราะเหล็กคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว เสียงเกราะกระทบกันดังบาดหู
เขาพุ่งมาหยุดตรงหน้าม้าของทั้งสอง คุกเข่าข้างหนึ่งลงทำความเคารพตามธรรมเนียมอัศวิน ทว่ากลับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องบารอนมากกว่า
“ท่านบารอน แกรนด์ดยุกสั่งให้ข้าน้อยมารออยู่ที่นี่ เชิญท่านตามข้ามา...”
บารอนไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น ราวกับไม่ได้ยิน เขายังคงขี่ตามมาร์ตินเข้าไปด้านในค่าย
อัศวินคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบลุกขึ้นคิดจะเอ่ยขัดขวางอีกครั้ง แต่เพิ่งก้าวออกมาได้ก้าวเดียว บารอนก็ฟาดฝ่ามือใส่เขาโดยไม่หันกลับไปมอง
“เพียะ...”
เสียงดังสนั่นกังวานพร้อมพลังปราณต่อสู้อันมหาศาล อัศวินผู้นั้นปลิวกระเด็นราวกับตุ๊กตาผ้าขาด ๆ ไปกระแทกโครงค้ำกระโจมที่อยู่ไกลออกไปอย่างแรง เขาไม่ทันได้ครางสักแอะก็สิ้นใจ