ภายในห้องของอาคารปีกข้าง แสงเทียนไหวระริก ฉายใบหน้าด้านข้างของไซรัสที่กำลังจดจ่ออยู่บนผนัง
เขาถือไม้เท้าเวทมนตร์ธาตุไฟระดับทองคำไว้ในมือ ผลึกเวทมนตร์สีแดงชาดบนยอดไม้เท้าเปล่งแสงอบอุ่นสว่างไสวเมื่อได้รับการถ่ายเทพลังเวท
ขณะนี้เขากำลังสร้างม้วนคัมภีร์ระเบิดเพลิงระดับเงินหนึ่งม้วน กระดาษลงอาคมทำจากหนังสัตว์เวทระดับสูงที่ผ่านการฟอกจนมีประกายน้ำมันจาง ๆ
ลวดลายที่สลักอยู่บนนั้นซับซ้อนกว่าม้วนคัมภีร์ระดับกลางหลายเท่า ทุกเส้นต้องควบคุมพลังเวทอย่างแม่นยำ หากพลาดเพียงนิดเดียว ม้วนคัมภีร์ก็อาจเสียหายได้
มาร์ตินยืนดูอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ สายตาจับอยู่ที่กองวัตถุดิบจำนวนไม่มากบนโต๊ะ
เมื่อนับรวมชุดที่กำลังใช้อยู่ด้วยแล้ว มีทั้งหมดเพียง 10 ชุด
“วัตถุดิบยังน้อยเกินไป” มาร์ตินเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่บ้าง
ไซรัสยังคงทำงานต่อโดยไม่หยุดชะงัก ได้ยินดังนั้นก็เอ่ยตอบทั้งที่ไม่ได้เงยหน้า “นายท่าน นี่เป็นจำนวนสูงสุดที่เขตซิลเวอร์สไปค์จะรวบรวมมาได้แล้วครับ”
“วัตถุดิบสำหรับม้วนคัมภีร์ระดับเงินแพงมาก แค่กระดาษลงอาคมแผ่นนั้นก็ต้องใช้ขนหมาป่าเพลิงโตเต็มวัยสามตัวกับน้ำยางจากต้นไม้เวทมนตร์มาฟอก แล้วยังต้องเติมผงผลึกเวทมนตร์ที่มีความบริสุทธิ์ไม่น้อยกว่า 30 เปอร์เซ็นต์...”
“วัตถุดิบหนึ่งชุดมีต้นทุนถึง 50 เหรียญทอง 10 ชุดก็เป็น 500 เหรียญทองแล้วครับ”
มาร์ตินพยักหน้า เขาเข้าใจดีว่าสิ่งนี้ทำได้ยากเพียงใด
เงินทุนกว่าครึ่งของตระกูลถูกใช้ไปกับการซื้อผลึกเวทมนตร์ระดับล่างให้เขา ส่วนเงินที่เหลือต้องใช้ดูแลอาณาเขต จ่ายเงินเดือนทหาร และสำรองเสบียง การบีบเงิน 500 เหรียญทองออกมาซื้อวัตถุดิบเหล่านี้ได้ นับว่าเคลพยายามอย่างเต็มที่แล้ว