เบื้องหน้ากระโจมทหาร กลุ่มทหารเดินฉับ ๆ เข้ามาหาหลู่จิ้งหมิงกับเฉินตาหนิว
ชายที่เดินนำมารูปร่างสูงสง่า ฝีเท้าฉับไว แม้จะเดินเท้าแต่ก็แผ่กลิ่นอายห้าวหาญดุดัน ที่แท้คือถงชวน
หานขุยกับนายกองหลายคนซึ่งแววตาคมกริบติดตามอยู่ด้านหลังเขาอย่างใกล้ชิด
ถงชวนหยุดยืนห่างจากหลู่จิ้งหมิงห้าก้าว สายตาวาววับดุจสายฟ้ากวาดมองร่างของหลู่จิ้งหมิงอย่างรวดเร็ว
เห็นเสื้อผ้าของเขาแปลกตาอยู่บ้าง ทว่ายังเรียบร้อยดี สีหน้าสงบนิ่ง ไม่ปรากฏร่องรอยบาดเจ็บหรืออิดโรย ความกังวลที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตาจึงคลายลงเสียที แทนที่ด้วยประกายร้อนแรง
เขาประสานหมัด น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ถ้อยคำชัดเจนทุกคำ “คุณชายหลู่กลับมาโดยสวัสดิภาพ ถงผู้นี้ก็วางใจเสียที”
หลู่จิ้งหมิงคารวะตอบ “ทำให้แม่ทัพถงต้องเป็นห่วงแล้ว”
ถงชวนยืดตัวขึ้น ดวงตาคมกริบจับจ้องหลู่จิ้งหมิง ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย เอ่ยถามตรง ๆ ว่า “คุณชาย เรื่องเฉินชาง แม่นางซูส่งข่าวมาแล้ว”
“แต่เนื้อความคลุมเครือ มีเพียงถ้อยคำสั้น ๆ อย่าง ‘ขันทีฟางถูกประหารแล้ว’ กับ ‘แม่ทัพพั่งหายจากบาดแผลและกุมอำนาจ’ ไม่ทราบว่า...รายละเอียดเป็นอย่างไรกันแน่?”
หานขุยและคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังต่างกลั้นหายใจ ตั้งใจฟัง พลางมองหลู่จิ้งหมิงด้วยแววตาเป็นประกาย
พวกเขาประจำการอยู่ที่นี่ แม้จะทำตามคำขอของแม่นางซูและหลู่จิ้งหมิงเพื่อคุ้มกันหุบเขาตระกูลฉือ แต่จะว่าไป นี่ก็เป็นการเฝ้าดูสถานการณ์อย่างหนึ่งมิใช่หรือ?
หากหลู่จิ้งหมิงพ่ายแพ้ย่อยยับในเมืองเฉินชาง สถานการณ์ของพวกเขาก็จะพลิกผันจนกระอักกระอ่วน หรือแม้แต่อาจตกอยู่ในอันตรายทันที
หลู่จิ้งหมิงรู้ดีว่ายามนี้ไม่จำเป็นต้องพูดมาก ผลลัพธ์คือคำตอบที่ดีที่สุด
เขาสบสายตาสืบค้นของถงชวน ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยไม่กี่ประโยค ทว่าหนักแน่นราวกับเสียงกลองศึก
“ฟางซูผิงกับพรรคพวกคนสำคัญถูกสังหารนอกเมืองแล้ว ทหารสามร้อยนายใต้บังคับบัญชาของเขาถูกริบอาวุธและควบคุมตัวไว้”
“แม่ทัพพั่งเต๋อไม่ได้รับผลกระทบจากบาดแผลธนู บัดนี้เข้าควบคุมการป้องกันเมืองเฉินชางและกองทหารที่ประจำการอยู่ทั้งหมดแล้ว เครือข่ายลับของตระกูลฟางในเมือง แม่นางซูกำลังจัดการอยู่ ส่วนจงโหยวจะยังไม่รู้เรื่องไปชั่วคราว”