“มิจฉาชีพหลอกลวงทางโทรคมนาคมหรือ?”
หลู่จิ้งหมิงชะงักไป มิจฉาชีพพวกนี้ไม่ใช่อยู่แถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับเมียนมาตอนเหนือหรอกหรือ?
แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับหมู่บ้านเล็ก ๆ ลั่วไซในหลิ่งซี ซึ่งอยู่ติดกับเวียดนาม?
ที่นี่ไม่ใช่ว่าการลักลอบค้าของเถื่อนชุกชุมหรือ?
“อืม” พี่หกพยักหน้า สายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นเพียงเทือกเขากว้างใหญ่ทอดไกลสุดสายตา “เจ้าก็รู้ หลิ่งซีของเรามีแนวชายแดนยาวเหยียด ภูเขามาก ป่าทึบ หลายแห่งแค่ก้าวข้ามไปก็ถึงเวียดนามหรือลาวแล้ว”
“เมื่อก่อนที่นี่คึกคักก็เพราะการลักลอบค้าของเถื่อนเป็นหลัก ทั้งเครื่องใช้ไฟฟ้า บุหรี่ ไม้พะยูง หรือแม้แต่โทรศัพท์ ‘หิ้ว’ บางชนิด ผู้คนต่างหาเลี้ยงปากท้อง แม้จะทำมาหากินอยู่ในพื้นที่สีเทา แต่ก็ยังพอมีกฎเกณฑ์กันอยู่”
เขาเปิดหน้าต่างรถ เคาะเถ้าบุหรี่ ก่อนกล่าวต่อ “แต่สองปีมานี้ กระแสเปลี่ยนไปแล้ว ทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะบางพื้นที่ในเมียนมา กัมพูชา และลาว มีสิ่งที่เรียกกันว่า ‘เขตหลอกลวงทางออนไลน์’ ผุดขึ้นมากมาย คอยจัดการพนันออนไลน์ หลอกให้รักแล้วเชือดหมู รวมถึงหลอกลงทุนเงินเสมือน เป้าหมายหลักคือคนชาวหัวกั๋ว”
“พวกมันต้องการคนจำนวนมากมาทำหน้าที่ ‘พนักงานรับสาย’ โทรศัพท์ทั้งวัน แอดวีแชต ใช้บทพูดสารพัดหลอกคน”
“แล้วคนพวกนั้นมาจากไหน?” พี่หกหัวเราะเย็นชา “แน่นอนว่าหลอกมาจากในประเทศ!”
“พวกนายหน้าค้ามนุษย์สมคบกับเขตเหล่านั้นในต่างแดน ใช้กลอุบายสารพัดในประเทศ ไม่ว่าจะเป็น ‘รับสมัครงานเงินเดือนสูง’ ‘ไปทำงานต่างประเทศ’ ‘รับจ้างเล่นเกม’ หรือแม้แต่ ‘คบกันทางอินเทอร์เน็ตแล้วนัดพบ’ หลอกคนหนุ่มสาวที่ยังไม่รู้ทันโลก หรือกำลังร้อนเงิน ให้มาถึงแถบยูนนานกับหลิ่งซี”
“จากนั้นก็อาศัยแนวชายแดนที่ภูมิประเทศซับซ้อนแถวนี้ ทำตัวเป็น ‘พ่อค้าคน’!”
หลู่จิ้งหมิงฟังแล้วรู้สึกเย็นวาบในใจ “พ่อค้าคนหรือ?”
“โหดกว่าพ่อค้าคนเสียอีก!” น้ำเสียงพี่หกเต็มไปด้วยอารมณ์ “พวกมันเรียกเรื่องนี้ว่า ‘ส่งลูกหมู’”
“คนที่ถูกหลอกมา โทรศัพท์กับบัตรประชาชนถูกยึด แล้วจับขังรวมกันไว้ในแหล่งกบดานลับใกล้ชายแดน”