เมื่อเห็นหลู่จิ้งหมิงส่ายหน้า แววตาของโจวจิ้งอี๋ก็หม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว
นางก้มหน้าลง สูบบุหรี่เข้าไปเต็มปอด พยายามกลบเกลื่อนความชื้นที่เอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาเพียงชั่วขณะ
เห็นนางเป็นเช่นนี้ คำว่า “ที่จริงฉันหลอกคุณ” ของหลู่จิ้งหมิงก็พูดไม่ออกเสียแล้ว
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนึกขึ้นได้ว่าคืนนี้ตนต้องไปชายแดนทางตะวันตกเฉียงใต้จริง ๆ จึงเอ่ยเสริมอย่างไร้ที่มาที่ไปว่า “แต่ว่า...คืนนี้ฉันจะบินไปหลิ่งซี เพื่อนคนหนึ่งอยู่แถวนั้น เขาบอกว่าใกล้ชายแดนเวียดนาม บางครั้งก็มีชาวเขาจากที่นั่นหอบของป่าพื้นเมืองเก่าแก่มาซื้อขายกัน ข้างในอาจจะมี...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ดวงตาของโจวจิ้งอี๋ก็กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง ยิ่งสว่างกว่าครู่ก่อนเสียอีก! “จริงหรือ? ฉันไปกับคุณด้วย!” นางกล่าวอย่างไม่ลังเล
“ไม่ได้!” หลู่จิ้งหมิงสะดุ้ง รีบปฏิเสธทันที
ถ้านางตามไปด้วย แล้วเขาจะซื้อขายอาวุธปืนได้อย่างไร? หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นอีก...
“สถานการณ์แถวนั้นซับซ้อน บริเวณชายแดนวุ่นวายมาก ฉันจะไปดูก่อน ถ้ามีข่าวที่แน่ชัด จะรีบบอกคุณเป็นคนแรก”
“พ่อคุณกำลังป่วย บริษัทก็ขาดคนดูแลไม่ได้ คุณอยู่ดูแลทางบ้านให้ดีเถอะ”
โจวจิ้งอี๋เห็นเขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาดก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง แต่พอคิดดูให้ดี คำพูดของหลู่จิ้งหมิงก็มีเหตุผล
บิดายังอยู่โรงพยาบาล บริษัทก็มีเรื่องให้จัดการมากมาย นางไม่อาจละทิ้งทุกอย่างไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังได้จริง ๆ
อีกทั้งชายแดนเป็นสถานที่ไม่คุ้นเคย หากนางซึ่งเป็นผู้หญิงตามไปด้วย บางทีอาจกลายเป็นภาระเสียเปล่า
“...ก็ได้” นางยอมตาม แต่ยังไม่ลืมกำชับ “ถ้าอย่างนั้นคุณต้องระวังตัวให้ดี! มีเรื่องอะไรโทรหาฉันทันที เจอเบาะแสแล้วก็บอกฉัน อย่าเสี่ยงคนเดียว เข้าใจไหม?”