เป็นเขา!
เขากลับมาแล้ว!
ไม่นึกเลยว่า...จะกลับมาในเวลานี้ ด้วยวิธีเช่นนี้!
ทันทีที่ซูจิ่นเห็นวัตถุเหล็กกล้าขนาดมหึมานั่น เส้นประสาทที่ขึงตึงของนางก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
สายตาที่ทอดมองห้องคนขับรถบรรทุกเต็มไปด้วยความหวังและความเชื่อใจอย่างแทบไร้เหตุผล
สถานการณ์ที่เดิมทีจำต้องทุ่มสุดตัว อาจถึงขั้นเลือดนองพื้น กลับเปี่ยมไปด้วยความหวังทันทีเมื่อเขาปรากฏตัว!
รอยยิ้มเย็นชาน่าชังตรงมุมปากฟางซูผิงแข็งค้างในพริบตา ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงฉับพลัน แววตาเย็นเยียบฉายความหวาดระแวงและไม่แน่ใจ
นี่มันสิ่งใดกัน?
ปีศาจหรือ?
กลไกหรือ?
ไม่เคยเห็นมาก่อน!
ทุกคนในที่เกิดเหตุ ไม่ว่าจะเป็นผู้คุ้มกันของซูจิ่น ผู้ติดตามของฟางซูผิง หรือทหารคนสนิทสองข้างรถม้าของผางเต๋อ ล้วนหันขวับด้วยความตื่นตระหนก สายตาทุกคู่จับจ้อง “สัตว์ประหลาดเหล็กกล้า” ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้น!
ความตกตะลึง หวาดกลัว งุนงง และไม่อยากเชื่อ...อารมณ์หลากหลายประดังประเดอยู่บนใบหน้าของพวกเขา
ผางเต๋อเองก็มีสีหน้าตื่นตระหนก
เขากรำศึกมาครึ่งชีวิต ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยเห็นวัตถุเหล็กกล้าขนาดมหึมาเช่นนี้ แรงกดดันจากสิ่งที่ไม่รู้จักทำให้จิตใจเขาสั่นสะท้าน
ส่วนชาวเมืองและผู้ลี้ภัยทั้งในและนอกเมืองเฉินชาง ซึ่งเคยเห็นรถบรรทุกครั้งก่อน ต่างพากันคุกเข่าโขกศีรษะ...
ในชั่วขณะที่ทุกคนถูกอำนาจของรถบรรทุกสะกดข่มจนขวัญหนีดีฝ่อ
“โครม!”
ประตูห้องคนขับถูกผลักเปิดอย่างแรง
หลู่จิ้งหมิงกระโดดลงมา
เขาสวมเสื้อกันลมสีเทาเข้มกับกางเกงลำลองชุดที่ซูจิ้งอี๋ซื้อให้ และรองเท้าสำหรับเดินป่า เครื่องแต่งกายของเขาแตกต่างจากทุกคนในที่นั้นโดยสิ้นเชิง
บนใบหน้าไม่มีร่องรอยเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล มีเพียงความสงบนิ่งเย็นชา และเพลิงโทสะที่กดข่มไว้มานานในส่วนลึกของดวงตา
สายตาของเขาสบกับซูจิ่นก่อน เขาพยักหน้าให้นางเล็กน้อยเป็นเชิงบอกให้วางใจ