“ไม่! อย่า! ท่านหลู่... ท่านหลู่! ท่านปู่หลู่! ไว้ชีวิตข้า! ได้โปรดไว้ชีวิตข้า!”
ฟางซูผิงน้ำตานองหน้า โขกศีรษะไม่หยุด “ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่ควรหมายปองเหมืองของท่าน ไม่ควรคิดเล่นงานท่าน! เงินทองทั้งหมดของข้า กิจการทั้งหมดของข้า ขอมอบให้ท่าน! ขอเพียงท่านไว้ชีวิตสุนัขตัวนี้ ข้าจะออกจากฉางอานทันที และจะไม่กลับมาอีกเลย!”
“ไว้ชีวิตหรือ?”
หลู่จิ้งหมิงแค่นหัวเราะ “ยามที่เจ้าส่งคนไล่ล่าสังหารข้า ชิงย่ามของข้า และฆ่าฉือชวนจู้ เจ้าเคยคิดจะไว้ชีวิตข้าหรือไม่?”
“ยามที่เจ้าใช้เล่ห์ชั่วช้าหมายส่งแม่ทัพผางออกไป แล้วคิดยึดอำนาจบัญชาการทหารเฉินชาง เจ้าเคยคิดจะไว้ชีวิตข้าหรือไม่?”
“ยามที่เจ้าสร้างข่ายงานลับ ขึ้นราคาธัญพืช ขูดรีดชาวบ้าน และมองผู้ลี้ภัยเป็นสัตว์เดรัจฉาน เจ้าเคยคิดจะไว้ชีวิตข้าหรือไม่?”
ทุกครั้งที่เขาเอ่ยถาม สีหน้าของฟางซูผิงก็ซีดลงอีกหลายส่วน จนท้ายที่สุดใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
“ตัวกาฬโรคเช่นเจ้า หากยังอยู่บนโลก ก็มีแต่จะสร้างภัยแก่ผู้คนอีกมาก” น้ำเสียงของหลู่จิ้งหมิงเย็นเยียบดุจเหล็ก “วันนี้ ข้าจะกำจัดภัยร้ายเช่นเจ้าแทนชาวเมืองเฉินชาง”
“ไม่... ท่านฆ่าข้าไม่ได้ ข้าคือ...” ฟางซูผิงยังกล่าวไม่ทันจบ
“ปัง!”
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง
เสียงกรีดร้องของเขาขาดหายฉับพลัน ระหว่างคิ้วปรากฏรูเลือดรูหนึ่ง
ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเคียดแค้น และความไม่ยินยอมอันไร้ที่สิ้นสุด ร่างหงายหลังล้มลง สิ้นเสียงลมหายใจโดยสิ้นเชิง
หลู่จิ้งหมิงไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาอีก เก็บปืนแล้วหันไปทางรถม้าม่านสีเขียวคันนั้น
ส่วนจ้าวจวินโหวก็พาผู้คุ้มกันสองคนจากไปอย่างรวดเร็วตามสัญญาณของซูจิ่น
ทหารองครักษ์สองแถวที่อยู่หน้ารถม้าเห็นหลู่จิ้งหมิงเดินเข้ามา ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีผู้ใดกล้าขวางหน้ารถ
หลังม่านรถม้า ผางเต๋อค่อย ๆ คลายมือที่กำทวนคู่ลง
จากนั้นเขายื่นมือเปิดม่านผ้าหนาออกอย่างช้า ๆ