หากเป็นนักเดินทางทั่วไป เมื่อเห็นสิ่งกีดขวางบนถนนกับคนที่ร้องขอความช่วยเหลือ ก็คงชะลอรถหรือจอดถามไถ่โดยไม่รู้ตัว
แต่หลู่จิ้งหมิงมองออกตั้งแต่แรก แววตาของคนเหล่านั้นเหมือนกับแววตาของผู้ลี้ภัยที่เห็นเสบียงอาหารในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกไม่มีผิด
ขณะเดียวกัน คำเตือนของพี่หกก็ดังก้องขึ้นในหัว: อย่าจอดรถ! อย่าเปิดกระจก! ยิ่งห้ามลงจากรถเด็ดขาด!
แววตาของเขาเย็นเยียบ ไม่เพียงไม่ชะลอรถ กลับยังกำพวงมาลัยแน่นแล้วเหยียบคันเร่งเต็มแรง
รถมู่หม่าเหรินคำรามต่ำ พุ่งตรงเข้าใส่กิ่งไม้กับก้อนหินโดยไม่ลังเล!
“อยากตายนักหรือไง!” เสียงสบถอย่างเดือดดาลดังมาจากนอกรถ
ชายคนหนึ่งพยายามใช้ไม้กระแทกกระจกรถ แต่รถมู่หม่าเหรินไม่ลดความเร็ว ตัวรถเฉียดผนังเขา ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดจนชวนเสียวฟัน ก่อนพุ่งฝ่าไปอย่างไม่ลดละ!
ในกระจกมองหลัง ร่างของชายทั้งสามที่กระทืบเท้าด่าทอค่อย ๆ เล็กลงอย่างรวดเร็ว
ฝ่ามือของหลู่จิ้งหมิงชื้นเหงื่อเล็กน้อย
เขารู้ดีว่าหากจอดรถลงเมื่อครู่ ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินคาด
คนพวกนั้นไม่ใช่ชาวบ้านที่ขอความช่วยเหลือ แต่เป็น “โจรดักปล้น” ที่ตั้งด่านตามเส้นทางเปลี่ยวเพื่อปล้นรถที่สัญจรผ่าน!
ขับต่อไปอีกราวสิบนาทีเศษ เมื่อผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มีบ้านไม้ผุพังอยู่เพียงไม่กี่หลัง อันตรายก็มาเยือนอีกครั้ง
บนลานโล่งตรงทางเข้าหมู่บ้านมีรถจักรยานยนต์เปื้อนโคลนจอดอยู่สองคัน วัยรุ่นสามถึงห้าคนไว้ทรงผมประหลาด สวมรองเท้าแตะ นั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ริมทาง สายตาล่อกแล่ก
เมื่อรถมู่หม่าเหรินแล่นผ่าน สายตาของพวกนั้นก็เหวี่ยงมาเหมือนตะขอ เกี่ยวติดกับรถต่างถิ่นที่ดูมีราคาอย่างแน่นหนา