หูว่านจินจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว พนักงานต้อนรับดำเนินการเช็กอินอย่างรวดเร็ว ก่อนส่งคีย์การ์ดให้หลู่จิ้งหมิง เป็นห้องเตียงใหญ่แบบเอ็กเซ็กคิวทีฟที่มองเห็นทิวทัศน์ได้ดี
หูว่านจินเดินมาส่งหลู่จิ้งหมิงถึงหน้าห้อง แล้วเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้นว่า “คุณหลู่ แถวนี้มีร้านอาหารดึกอร่อยอยู่หลายร้าน อยากไปลองชิมไหมครับ หรือจะให้ผมสั่งมาส่งที่ห้องก็ได้”
หลู่จิ้งหมิงปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่ต้องหรอก ผู้จัดการหู ดึกมากแล้ว ผมอยากพักผ่อนเร็วหน่อย วันนี้คุณเหนื่อยแล้ว”
“ไม่เหนื่อยเลยครับ! ถ้าอย่างนั้นคุณหลู่พักผ่อนให้เต็มที่ ผมไม่รบกวนแล้ว!” หูว่านจินรู้กาลเทศะ ไม่พูดมากไปกว่านั้น ก่อนยิ้มแล้วขอตัวกลับ
ก่อนจากไป เขาวางกุญแจรถไว้บนตู้หน้าประตู “คุณหลู่ นี่เป็นกุญแจรถมัสแตงเกอร์ที่จอดอยู่ข้างล่าง น้ำมันเต็มถังแล้ว เอกสารกับกรมธรรม์อยู่ในช่องเก็บของหน้ารถ คุณใช้ไปก่อน จะได้สะดวกครับ”
“ได้ ขอบคุณ” หลู่จิ้งหมิงพยักหน้า
คราวนี้หูว่านจินจึงค้อมตัวถอยออกไป แล้วปิดประตูเบา ๆ
ในห้องกลับมาเงียบสงบเสียที
หลู่จิ้งหมิงเดินไปที่หน้าต่าง รูดม่านออกแล้วทอดสายตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหนิง
แสงไฟสว่างไสว รถราบนถนนขวักไขว่ ภาพความสงบสุขและรุ่งเรืองช่างแตกต่างจากบรรยากาศอันตึงเครียดและชวนให้ใจหายของเฉินชางในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ราวกับอยู่กันคนละโลก
เขาหันกลับมา สายตาหยุดอยู่ที่กุญแจรถมัสแตงเกอร์บนตู้
การจัดการของโจวจิ้งอี๋ช่วยให้เขาประหยัดเรื่องยุ่งยากไปได้มากจริง ๆ
พอมีรถ พรุ่งนี้การไปพบพี่หกที่ชายแดนก็จะสะดวกขึ้น ทั้งยังรับมือกับสภาพถนนซับซ้อนที่อาจพบได้
ตอนนี้เป็นเวลาตีสอง จากเมืองหนิงไปลั่วไซ แล้วต่อไปยังเมืองเล็ก ๆ ที่พี่หกอยู่ ใช้เวลาสี่ชั่วโมงก็เหลือเฟือ พรุ่งนี้ช่วงเช้าเขายังมีเวลาว่างอีกครึ่งวัน
เดิมทีเขาคิดจะใช้เวลานั้นแลกทองแท่งที่พกติดตัวมาเป็นเงินในเมืองหนิง แต่เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เขาปรากฏตัวในโถงโรงแรม ผู้จัดการหูก็มารออยู่ที่นั่นแล้ว